امام حسن (علیه‌السلام) فردی شجاع و متهور بود و از مرگ ترس و بیمی نداشت و در رکاب پدر بزرگوار خود در خط مقدم می‌جنگید و از همگان پیشی می‌گرفت و بر قلب سپاه دشمن می‌زد، و آن‌قدر آمادگی او برای جانبازی در راه حقّ زیاد بود که امیرالمومنین در جنگ صفین به اصحاب خود می‌فرمود، او و برادرش را از ادامه جنگ

انس بن مالک می‌گوید: من در خدمت حسن بن علی (علیهماالسلام) بودم که کنیزی آمد و شاخه گلی را به حضرت هدیه کرد، امام حسن به او گفت: تو در راه خدا آزادی؛ من که ماجرا را دیدم به حضرت عرض کردم، کنیزکی شاخه گلی بی‌ارزش به شما هدیه کرد و شما او را آزاد کردی؟

ابن کثیر می‌نویسد که امام مجتبی در مورد قاتل خود این‌طور می‌فرماید: از چه می‌خواهید او را بکشید؟ اگر آن کسی باشد که من می‌دانم، خشم و عذاب خداوند بیش‌تر از تو خواهد بود، اگر هم نباشد دوست ندارم که به خاطر من، بی‌گناهی گرفتار شود.
البدایه و النهایه، ابن کثیر، ج11، ص207.

پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: ما كشتى نجات هستيم، هر كه بدان درآويخت، رهايى يافت و هر كه از آن كناره گرفت، نابود شد، هر كه از خدا حاجتى دارد، بايد به‌وسيله ما اهل بيت بخواهد.
فرائد السمطین، جوینی، ج1، ص37.

سه بار امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) را مسموم کردند، که حضرت جان سالم به در برد، تا آن‌که آخرین باری که ایشان را مسموم کردند و به سبب آن شهید گردید، پزشکی که نزد بالین حضرت رفت، گفت: سمّ اعضاء و جوارح بدن این مرد را قطعه قطعه کرده است؛ امام حسین (علیه‌السلام) گفت: ای برادر! به من بگو چه کسی به تو

پس از مرگ عایشه که با مکر و حیله معاویه صورت گرفته بود، پسر عمر بن خطاب بر او گریه کرد و این خبر به معاویه که هنوز در مدینه بود، رسید و به عبدالله بن عمر گفت: آیا برای مردن یک پیرزن عجوزه گریه می‌کنی؟ عبدالله گفت: تمام فرزندان ام‌المومنین بر او گریه می‌کنند، البته کسی‌که فرزند او نباشد (یعنی مومن