متوکل عباسی در اثر دملی، سخت بیمار شد که در شُرف موت بود؛ مادرش نذر کرد اگر او بهبود یافت از دارایی خود پول زیادی خدمت امام هادی بفرستد؛ «فتح بن خاقان» به متوکل گفت: ای کاش نزد امام می‌فرستادی، او راه معالجه را می‌داند، متوکل شخصی را نزد امام هادی (علیه‌السلام) فرستاد؛ ایشان دارویی تجویز کرد که ح

احضار امام هادی (علیه‌السلام) به سامرا:
علمای تاریخ نوشته‌اند: متوکل ناصبی، از بیم آنکه مبادا فرزند امام جواد در مدینه، با حکومت او مخالفتی کند و مردم، اطراف او را بگیرند، یحیی بن هرثمه را مأمور آوردن امام از مدینه کرد.

ابن‌حجر هیثمی می‌نویسد: «محمد باقر (علیه السلام) به‌اندازه‌ای گنج‌های پنهان معارف و دانش‌ها را آشکار ساخته، حقایق احکام و حکمت‌ها و لطایف دانش‌ها را بیان کرده که جز بر عناصر بی‌بصیرت یا بد سیرت پوشیده نیست و از همین جاست که او را شکافنده و جامع علوم و برافرازنده پرچم دانش خوانده‌اند.»

عمر را از ام‌المومنین ام‌سلمه سؤال می‌کند که من هم جزء منافقین از اصحاب پیامبر که بعد رحلت پیامبر، هرگز نه پیامبر آنان را خواهد دید و نه آنان پیامبر را، هستم، یا نه؟
ام سلمه گفت: نه! ولی کسی را بعد تو جواب نخواهم داد.

سیره‌ی حذیفه چنین بود که بر جنازه‌های منافقین نماز نمی‌خواند. لذا نماز نخواندن وی بر جنازه کسی، به معنی این بود که آن شخص از منافقان بوده است؛ عمر بن خطاب نیز در این مساله به حذیفه اقتدا می‌کرد؛ یعنی بر جنازه‌ای که حذیفه بر آن نماز نمی‌خواند، نماز نمی‌گزارد و آن میّت را منافق می‌دانست!

ابن‌عباس بهترین مفسر و فقیه بود و معضل خلیفه دوم را حل می‌کرد، هیچ مطلبی نبود، مگر اینکه نزد او بود، کل سنت را حفظ کرده بود، با این حال از او 1660 حدیث نقل کرده‌اند، که این تعداد نه با علم ابن عباس مطابقت دارد و نه با کل سنت رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، و از آن احادیث، بخاری در صحیح خود، فقط 21