بزرگان دیوبندی مثل خلیل احمد سهانپوری، عدم تکفیر مسلمانان را روش علمای دارالعلوم و بزرگان و مشایخ خود می‌داند و بیان می‌دارد که ما احدی از مسلمانان را تکفیر نمی‌کنیم و کسانیکه بدعت‌گذارند، تا زمانی‌که منکر ضروری دین نشده‌اند، تکفیر نمی‌کنیم و اگر ثابت شد که ضروری دین را منکر شده‌اند باز هم در تکف

مناوی نقل می‌کند که سهیلی با استدلال به روایت «فاطمه بضعه منی، فمن اغضبها اغضبنی.» می‌گوید کسی‌که به حضرت زهرا سبّ و ناسزا بگوید، کفر ورزیده است، چون سبّ، موجب غضبناک شدن پیامبر می‌شود و به درستی‌که حضرت زهرا افضل از ابابکر و عمر است.»
فیض القدیر، مناوی، ج4 ص422.

وقتی آیه 36 سوره مبارکه نور نازل شد، رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) آن را در مسجد قرائت کرد. شخصی برخاست و سؤال کرد که این بیوت چه بیوتی هستند؟ حضرت فرمود: خانه پیامبران الهی.

برخی لقب ذوالنورین به عثمان دادند، در حالی‌که صاحب دو نور، امیرالمؤمنین است که دو نور عظیم و دو ستاره‌ی نورانی یعنی امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام) از فرزندان ایشان هستند و پیامبر به سبب این دو آقازاده، این لقب را به حضرت علی (علیه‌السلام) اختصاص دادند.

رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) شترها و گوسفند‌های شيرده داشت، ماريه خودش از شير آن‌ها می‌خورد و فرزندش را نيز از شير آن‌ها سيراب می‌كرد، روزی رسول خدا به همراه ابراهيم پيش عایشه آمد و فرمود: به شباهت او به من بنگر، عایشه گفت: من شباهتی در او نمی‌بينم، رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: مگر سفيدی

از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل می‌‌شود که ایشان می‌فرماید: دخترم را فاطمه نامیدم، زیرا که خداوند او و دوستدارانش را از آتش جهنم دور کرده است.
فرائد السمطین، جوینی شافعی، ج2، ص48 و 58.