پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: «حسین، از من است و من از حسینم. خدا، دوستدار حسین را دوست می‌دارد!»
احمد بن ابوبکر كنانی پس از نقل حدیث می‌گوید: این روایت دارای سندی حسن و نیکو است و راویانش همه ثقه هستند.
مصباح الزجاجة، کنانی، ج1، ص168.

پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: «حسین، از من است و من از حسینم. خدا، دوستدار حسین را دوست می‌دارد!»
ترمذی در سنن خود، بعد از نقل این روایت، می‌گوید: این روایت، حسن است.
سنن ترمذی، ج5، ص658 و 659.

یعلی بن مره می‌گوید: با پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در پی دعوتی، به میهمانی رفتیم که دیدیم حسین (علیه‌السّلام) در کوچه، بازی می‌کند.

بخاری نقل می‌کند که از ابن‌عمر سؤال شد: شخص محرم مگسی را به قتل می‌رساند، حکمش چیست؟ او در جواب گفت: اهل عراق از مگسی سؤال می‌کنند در حالی‌که فرزند دختر رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) را به قتل رسانده‌اند. پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: حسن و حسین دو ریحانه من از این دنیایند.»

با سندهای فراوان؛ برخی از عباس بن عبدالمطلب و بعضی دیگر از ابوبکر بن ابی قحافه، روایت شده که ابوطالب از دنیا نرفت تا این که: لا اله الّا الله، محمّد رسول الله » گفت.
شرح نهج البلاغه، ابن ابی‌الحدید، ج13و14، ص255.

امام صادق (علیه‌السلام) از رسول خدا نقل می‌کند که فرمودند: «همانا اصحاب کهف ایمان خود را مخفی کردند و اظهار کفر کردند؛ پس خدا به آن‌ها، دو پاداش داد و همانا ابوطالب نیز ایمان خود را مخفی و اظهار شرک کرد؛ پس خداوند به او دو پاداش داد، «پاداش ایمان» و «پاداش کتمان و تقیه».