عکس
خوارزمی نقل میکند: امام حسین (علیهالسلام) نزد خیمه آمد؛ علی کوچک را خواست که با او وداع کند؛ علی را به ایشان دادند؛ کودک را میبوسید و میگفت: وای بر آن قومی که خصم آنان جد تو (پیامبر اکرم) باشد؛ هنگامیکه فرزند در دامان پدر بود، حرمله تیری به سمت او رها کرد و علی اصغر را ذبح کرد؛ خون گلوی علی
ابوالفرج اصفهانی نقل میکند: همراه حسین (علیهالسلام) فرزند کوچکش بود، تیری آمد به گلویش نشست. حسین (علیهالسلام) خون را از گلو و پشت گردنش میگرفت و آن را به سوی آسمان پرتاب میکرد و چیزی از آن خون برنمیگشت و میفرمود: خدایا! مقام فرزندم نزد تو کمتر از فرزند ناقه صالح نیست.
منابع معتبر تاریخی آورده که نام طفل امام حسین (علیهالسلام)، عبدالله بوده و از مادری به نام رباب دختر امرء القیس بوده است؛ چنانچه این منابع، حضرت علی اکبر (علیهالسلام) را فرزند لیلی دختر أبیمرّه ذکر کردهاند که در کنار پدر در کربلا به شهادت رسید و امام سجاد (علیهالسلام) را فرزند شهربانو دختر
تشکیلات بهائی در تبلیغات خود، بر خلاف باور پیشوایانش، خود را مبدع نشستهای ضدنژادپرستی معرفی مینماید.
تشکیلات بهائیت در جریانسازی اخیر خود برعلیه جمهوری اسلامی، حتی از حمایت بهائیان ایران نیز برخوردار نشد. اما بهائیتی که با هدف برچیدن مذهب شیعه تشکیل شده و برای براندازی نظام جمهوری اسلامی تلاش میکند، چگونه میتواند تقاضای تریبون رسمی در کشور داشته باشد.
تشکیلات بهائی با انتشار بیانیهای، به اعتراض مقامات دولتی و سازمان یهودیان کانادا، به نقض حقوق بهائیان در ایران پرداخت. اما آیا رژیم ناقض حقوق بشر کانادا و یهودیان چشم بسته جنایات اسرائیل در این کشور، صلاحیت اعتراض به نقض حقوق بشر در سایر کشورها را دارند؟
پس از مرگ خالد بن ولید، به عمر بن خطاب گفته شد که زنانی از بنیمغیره در خانه خالد بن ولید اجتماع کردهاند و گریه میکنند، و نگرانیم که از این بابت آزاری به شما برسد. اگر ممکن است آنها را از این کار نهی کن!
روزی عمر بن خطاب از مسجد پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) خارج شد؛ معاذ بن جبل را دید که در کنار قبر پیامبر گریه میکند.
مسند الشهاب، ابن سلامه قضاعی، ج2، ص148.
مقاله: «عزاداری و گریه کردن بر مردگان در منابع اهل سنت»
محمد بن منکدر میگوید: جابر را دیدم در حالیکه بر قبر پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) میگریست.
الدر المنثور، سیوطی، ج2، ص472.
مقاله: «عزاداری و گریه کردن بر مردگان در منابع اهل سنت»
پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوآله) همراه اصحاب خود برای حجة الوداع عازم شدند و در راه به قبرهایی رسیدند، پیامبر قبرها را رد میکرد تا اینکه به قبری رسید؛ در کنار آن قبر نشست؛ پس از درنگی بلند شد، در حالیکه گریه میکرد و گفت: این قبر مادرم آمنه است.
تاریخ المدینة، ابن شبه، ص119.
پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوآله) بر جنازه عثمان بن مظعون، بوسه میزد و اشک میریخت.
سنن الترمذی، ج3، ص305.
مقاله: «عزاداری و گریه کردن بر مردگان در منابع اهل سنت»
حسن بصری در حدیثی نقل میکند: «پیامبر خدا (صلیاللهعلیهوآله) فرمودند: هر کس مرا بعد از وفاتم زیارت کند، همانند آن است که مرا در زمان حیاتم زیارت کرده است و هر کس که مرا درک نکرده و با من بیعت نکرده سپس بعد از وفاتم به شهر مدینه بیاید و بر من سلام فرستد و مرا در کنار قبرم زیارت کند، در
وقتی عایشه در مسیر بازگشت از مکه به سرف رسید، در آنجا عبد بن امکلاب را دید؛ پس به وی گفت: خبر مهمی است، عثمان را کشتهاند و سپس هشت روز توقف کردند؛ عائشه پرسید بعد از آن چه کردند؟