اسناد

غلو در مورد مراسمات پس از مرگ ابن‎تیمیه، به مواردی که خودش حرام می‌دانست
10/11/1398 - 16:06

ابن‌کثير در مورد به خاک‌سپاری ابن‌تیمیه می‌گوید: دويست هزار نفر مرد و پانزده هزار زن در این مراسم شرکت کردند. مردم آب غسل وی را به عنوان تبرک خوردند و سدر باقی‌مانده از غسلش را ميان خود تقسيم کردند.

توهین به مخالفین ابن تیمیه (بدون دلیل)
10/11/1398 - 16:06

محمد بن احمد بن عبدالهادی در کتاب خود در برابر مخالفان، از توهين استفاده کرده و می‌گويد: «کسی‌که به ابن‌تیمیه نقد وارد کند، يا جاهل است و نمی‌داند چه می‌گويد و يا به سبب حسد و کينه، خود را به جهل می‌زند.
محمد بن احمد بن عبدالهادی، العقود الدریة من مناقب شیخ الاسلام احمد بن تیمیه، ص274.

مرثیه‌های غلوآمیز در مورد ابن‌تیمیه
10/11/1398 - 16:05

محمد بن احمد بن عبدالهادی در کتاب خود در رثای ابن‌تیمیه گفته: ابن‌تیمیه کسی است که ملائک جسد وی را طواف می‌کنند و بهترین فرد امت در زمان خود بوده و مناقب و فضایل وی بی‌حد است.
محمد بن احمد بن عبدالهادی، العقود الدریة من مناقب شیخ الاسلام احمد بن تیمیه، ص325 - 326.

مدرک سازی در تأیید علما از ابن تیمیه توسط ابوزهره
10/11/1398 - 16:05

ابوزهره در کتابی که درباره ابن‌تيميه نوشته، ادعا کرده است عالمان معاصر ابن‌تيميه از او به خوبی ياد کرده و او را ستوده‌اند. وی ادعا می‌کند تعداد عالمان معاصر ابن‌تیمیه که از او تعريف کرده‌اند، به بيش از صد تن می‌رسد.

فجایع پس از رحلت پیامبر
10/08/1398 - 11:04

در کتاب صحیح بخاری آمده است که: «همانا فاطمه دختر پیامبر فردی را نزد ابوبکر فرستاد و میراث خود از رسول خدا را طلب کرد که شامل فیء و فدک، و باقی مانده‌ی خمس خیبر بود... اما ابوبکر از این‌که چیزی از این اموال را به وی پس بدهد، خودداری کرد.»
صحیح بخاری، ج3، ص142.

غضب حضرت زهرا به ابوبکر تا زمان رحلت
10/08/1398 - 11:04

​بیهقی در کتاب خود می‌نویسد: «فاطمه بر ابوبکر خشم و غضب کرد و با او قطع رابطه کرد و تا زنده بود این حالت ادامه داشت.»
سنن الکبری بیهقی، ج6، ص489 و 490.

اقرار به وقایع پس از رحلت پیامبر
10/08/1398 - 11:04

طحاوی در کتاب خود می‌نویسد: «فاطمه تا زنده بود با ابوبکر سخن نگفت.»
شرح مشکل الآثار، طحاوی، ج1، ص137.
مقاله: «تصریحات منابع اهل سنت به عدم پرداخت حقوق فاطمه(س) توسط ابوبکر»

توجیه نظر ابن تیمیه در مورد افسانه غرانیق توسط البانی
10/08/1398 - 09:02

در ردّ افسانه و روایت باطل غرانیق، علمای شیعه و سنی متفق القولند و صراحتاً منکر این افسانه شدند؛ البانی نیز کتابی در رد این افسانه می‌نویسد و درباره‌ی نظر ابن تیمیه که تایید این قضیه است، می‌نویسد: «بعد از نوشتن مطالب فوق، مطلبی در رد این قضیه از ابن تیمیه دیدم که گفت پیامبر آن الفاظ را نگفت، بلک

نقل اقوال در مورد افسانه غرانیق و تأیید ابن تیمیه بر وقوع این جریان
10/08/1398 - 09:02

در ردّ افسانه و روایت باطل غرانیق، علمای شیعه و سنی متفق القولند و صراحتاً منکر این افسانه شدند؛ اما افراد جاهلی مثل ابن تیمیه با ذکر این روایت که به داستان و افسانه بسیار شبیه است، آن را تایید کرده‌اند.
منهاج السنه النبویه، ابن تیمیه، ج1 ص471.

رد افسانه غرانیق توسط قاضی عیاض
10/08/1398 - 09:02

در ردّ افسانه و روایت باطل غرانیق، علمای شیعه و سنی متفق القولند و صراحتاً منکر این افسانه شدند؛ ازجمله قاضی عیاض پس از بررسی طرق این حدیث، می‌گوید: «این روایت باطل، پریشانی در متن دارد، اسناد در آن منقطع است، اختلاف کلمات در آن‌ها دلیل بر ضعف و نااستواری در این افسانه یا روایت باطل است.»

تنقیص امیرالمؤمنین توسط ابن تیمیه
10/04/1398 - 20:52

ابن حجر عسقلانی در مورد ابن تیمیه می‌گوید: «ابن تیمیه در بیشتر موارد علی (علیه‌السلام) را تنقیص کرده است.»
لسان المیزان، ج6، ص551 و 552.
مقاله: «نظر احمد بن حنبل در مورد فضایل امیرالمؤمنین کجا و نظر ابن تیمیه کجا؟!»

برتری فضایل امیرالمؤمنین به گفته احمد بن حنبل
10/04/1398 - 20:52

احمد بن حنبل صراحتاً در مورد فضایل بیان می‌کند که: «برای هیچ‌یک از صحابه پیامبر، به اندازه آن‌چه برای امیرالمؤمنین فضیلت نقل شده، وارد نشده.» و نیز چنین بیان می‌دارد که: «کسی‌که امامت را برای علی ثابت نداند، از چهارپای خانه‌اش گمراهتر است.»
مناقب احمد بن حنبل، ابن جوزی، ص220.

کفر یکی از دو طرف؛ تکفیرکننده یا تکفیرشونده
10/04/1398 - 20:52

در برخی از صحاح سته اهل سنت این روایت وارد شده است که: «هرگاه مسلمانی، دیگری را تکفیر کند، اگر او واقعاً کافر باشد که هیچ، وگرنه خود او کافر است.»
سنن ترمذی، ج5، ص22.

کفر تکفیرکننده دروغین
10/04/1398 - 20:52

در برخی از صحاح سته اهل سنت این روایت وارد شده است که: «هرگاه مسلمانی، دیگری را تکفیر کند، اگر او واقعاً کافر باشد که هیچ، وگرنه خود او کافر است.»
سنن ابی‌داود، ج4، ص221.

Pages