عکس
شعیب ارنؤوط، وهابی معاصر، در مقدمه «شرح مشکل الآثار» طحاوی از «امانی الاحبار» نقل کرده است، که طحاوی از بیمعرفتی نسبت به حدیث (که ابن تیمیه به او نسبت داده)، مبرا است.
(علت اینکه ابنتیمیه، طحاوی را آگاه به شناخت حدیث صحیح و ضعیف نمیداند، صحیح دانستن حدیث ردالشمس توسط اوست)
«سبکی» هم بر این قاعده که بهطورکلی جرح یک نفر بر توثیق او مقدم است، اعتراض کرده و میگوید: «کسیکه امامت و عدالتش ثابت است و کسانیکه او را مدح کردهاند، زیادند و به ندرت جرح شده و قرینه وجود دارد که سبب جرح او تعصب مذهبی و این مسائل است، به جرح او اعتنا نمیشود.»
ابنتیمیه جهت طعن به طحاوی، که حدیث ردالشمس امیرالمؤمنین را صحیح دانسته، نسبت جهل به طحاوی داده است.
عینی، (شارح صحیح بخاری) گفته است که بر وثاقت و دیانت و امانت و فضیلت تام طحاوی، و ید طولایش در علم حدیث، مشکلات حدیث و ناسخ و منسوخ در احادیث، اجماع وجود دارد و در این موارد کسی جای او را نگرفت؛ همه اهل حدیث و تاریخ، اگر در مورد او سخنی گفتند، خوبی او را گفتهاند، مانند: خطیب بغدادی، حُمیدی، ابن
اقوال علماء در مورد طحاوی:
ابن یونس او را ثقه، فقیه، عاقل دانسته و گفته جانشینی مانند او پیدا نشد.
محمد زاهد کوثری ضمن اشاره به بغض و کینه ابنتیمیه نسبت به امیرالمؤمنین میگوید:
عباس محمود عقّاد، از شخصیتهای برجسته و معاصر مصری، مینویسد: «حضرت علی (علیهالسّلام) درون کعبه به دنیا آمد و خداوند بدینوسیله بر او کرامت کرد تا در برابر بتهای کعبه سجده نکند. گویا ولادت او در کعبه، عهد و میثاق جدیدی برای کعبه و عبادت پیرامون آن است.
حلبی در مورد ولادت امیرالمؤمنین میگوید: «هنگامیکه سنّ رسول خدا (صلیاللّهعلیهوآله) سی سال بود، امیرالمؤمنین داخل کعبه متولد شد.»
السیرة الحلبیة (انسان العیون فی سیرة الأمین المأمون)، علی حلبی شافعی، ج3، ص520.
مسعودی شافعی درباره ولادت امیرالمؤمنين میگوید: محل تولد علی (علیهالسّلام) خانه کعبه است.
مروج الذهب، مسعودی، ج2، ص273.
مقاله: «تواتر روایات اهلسنت در ولادت امیرمؤمنان در کعبه»
ابن صباغ مالکی مینویسد: «علی (علیهالسّلام) در مکه مشرّفه در داخل بیت الحرام (کعبه) در روز جمعه سیزدهم ماه خدا، یعنی ماه رجب سال سیام عام الفیل، و بیست و سه سال پیش از هجرت به دنیا آمد...؛ پیش از او هیچکس در کعبه متولد نشد و این فضیلتی است که خداوند به جهت بزرگداشت و بالا بردن مقام و اظهار کرا
ابن عساکر در کتاب خود نقل میکند که: «عبدالله فرزند احمد بن حنبل میگوید، روزی در خدمت پدرم بودم، گروهی از اهل کرخه نزد پدرم آمدند، و از ابوبکر و عمر و عثمان شروع به صحبت کردند و مبالغه میکردند و سپس دربارهی خلافت علی (علیهالسلام) سخن گفتند و اطالهی کلام کردند، پدرم ساکت بود تا اینکه سر بلن
وقتی مأمون به بغداد آمد، روزی به شکار میرفت. امام جواد (علیهالسلام) در کناری ایستاده بود و کودکان مشغول بازی با دیدن مأمون فرار کردند، ولی امام بر جای خود ایستاد، مأمون پرسید: چه شد تو فرار نکردی؟
نام و کنیه امام جواد (علیهالسلام) با جدشان، امام باقر (علیهالسلام) یکسان بود و لذا امام جواد (علیهالسلام) به «ابوجعفر ثانی» شناخته شد، و اگرچه خردسال بود، قدر و منزلتش بزرگ بود، و بعد از پدرش، امام رضا (علیهالسلام) به وصیت ایشان، عهدهدار امر امامت شد.
احسان الهی ظهیر، درسخوانده عربستان، با تفکر وهابی، در کتاب «الشیعه والسنه»، در نقل روایتی از کتاب کافی، قسمت اول حدیث را که در مورد امین بودن پیامبر است حذف کرده، تا مشخص نگردد، امام رضا (علیهالسلام) همان مقام امین بودن که در پیامبر (صلىاللهعليهوآله) بود را، به همه امامان اهل بیت، به عنوان و