«در شهر بصره همراه عده‌ای با حجّاج دیدار کردیم. گروهی از قاریان مدینه از فرزندان مهاجر و انصار که ابوسلمه بن عبدالرحمن بن عوف نیز در جمع آنان بود، حضور داشتند. حجّاج با آنان مشغول گفتگو بود که یادی از علی بن ابی‌طالب (علیه السّلام) کرد و از او بدگویی نمود.

بیهقی از شعبی نقل می‌کند: «شیخین در آخرین روز‌های حیات فاطمه (علیهاالسّلام) به ملاقات ایشان رفته و رضایت وی را جلب کردند؛ ابوبکر وارد شد و جویای کسب رضایت فاطمه (علیها السّلام) بود.

در مورد امامت جماعت توسط زنازاده، بین علمای اهل سنت اختلاف است؛ ابن حزم می‌گوید تأثیری در امامت این فرد ندارد و قرائتش صحیح باشد، یا احکام بلد باشد، یا سن او بالاتر باشد، اولویت برای امامت پیدا می‌کند، سفیان ثوری نیز بین او و دیگران فرقی نمی‌گذارد؛ مالک بن انس، امامت ولد الزنا را مکروه می‌داند؛ ا

ابن‌عباس از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل کرده است که به عبدالرحمن بن عوف فرمود:

بزرگان دیوبندی مثل خلیل احمد سهانپوری، عدم تکفیر مسلمانان را روش علمای دارالعلوم و بزرگان و مشایخ خود می‌داند و بیان می‌دارد که ما احدی از مسلمانان را تکفیر نمی‌کنیم و کسانیکه بدعت‌گذارند، تا زمانی‌که منکر ضروری دین نشده‌اند، تکفیر نمی‌کنیم و اگر ثابت شد که ضروری دین را منکر شده‌اند باز هم در تکف

مناوی نقل می‌کند که سهیلی با استدلال به روایت «فاطمه بضعه منی، فمن اغضبها اغضبنی.» می‌گوید کسی‌که به حضرت زهرا سبّ و ناسزا بگوید، کفر ورزیده است، چون سبّ، موجب غضبناک شدن پیامبر می‌شود و به درستی‌که حضرت زهرا افضل از ابابکر و عمر است.»
فیض القدیر، مناوی، ج4 ص422.