ابن عبدالهادی از مدافعان تفکر ابن تیمیه، ضمن بیان قضیه مرگ ابن تیمیه آورده است: عده‌ای در قلعه اجتماع کردند؛ به آنان اجازه داده شد تا وارد قلعه شوند؛ جمعی قبل از غسل ابن تیمیه نشسته و مشغول قرائت قرآن بودند و با دیدن جسد ابن تیمیه و بوسیدن بدنش، خود را متبرک کردند.

ابن ناصرالدین دمشقی از علمای شافعی مذهب قرن هشتم و نهم هجری قمری در کتاب «الرد الوافر» ماجرایی از علی بن عبدالکریم نقل می‌کند که: من جوان بودم و دخترى داشتم که چشمانش درد می‌کرد، ما به ابن تیمیه اعتقاد داشتیم، او رفیق پدرم بود و پیش ما مى‌آمد و با پدرم دیدار مى‌کرد.

پیامبراکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به‌صورت مداوم به بیماران می‌فرمود: عبارت «بسم الله»، تربت سرزمین ما (مدینه) و آب دهانِ بعضی از ما، به اذن خداوند مریض ما را شفا می‌دهد.
صحیح بخاری، ج4، ص44.

خباب بن ارت می‌گوید: به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) از شدت گرما در پیشانی و کف دستمان (در هنگام سجده) شکایت کردیم، اما آن‌حضرت اعتنایی نفرمودند.

از خراسان، مولوی علی‌رضا یعقوبی، عالم اهل سنت تایباد، با بیان این‌که در قرآن کریم و سنت رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به انتخابات یا همان بیعت و سپردن به عنوان امانت الهی اشاره می‌شود، گفت: مردم موظف هستند که این امانت را به افراد دارای صلاحیت بسپارند.

قرطبی در مورد توسل، تبرک و دعا در کنار قبر معروف کرخی تصریح دارد و می‌گوید: اگر از همه‌ی این کرامات، چیزی غیر از قبر معروف کرخی در بغداد نبود، همین کافی بود و بزرگ‌ترین نشانه [در اثبات کرامت اولیاء] بود، و این به دلیل این است که مردم با توسل و تبرک به  قبر وی، از خداوند طلب شفا می‌کنند، و خدا را