در جریان غدیر خم پیامبر در حضور حجاج خانه خدا در هنگام بازگشت حضرت علی را به عنوان جانشین بعد از خود از طرف خدا منصوب نمود و از مسلمانان اقرار و بیعت گرفت، اما اهل سنت سخن پیامبر را به ولایت و جانشینی قبول نمی‌کنند و این در حالی است که از قرینه و سیاق سراسر خطبه پیامبر فهمیده می‌شود که منظور حضرت چه بوده است.

معاویه بن ابی سفیان نه تنها هیچ فضیلتی در طول تاریخ اسلام ندارد بلکه با جعل احادیث ساختگی سعی شده او را حامل علوم الهی بدانند، و این در حالی است که با روحیات او فرسنگها فاصله دارد، چرا که رذائل اخلاقی و هوا و هوس دنیایی او باعث گردید که صفات فردی او به مانند افشای راز و بردن آبروی مسلمانان، او را به یک انسان پست تنزّل دهد

جابربن عبدالله نقل می‌کند که پیامبر بر دوش علی دست گذارده بود و با صدای بلند فرمود: «هَذَا أَمِيرُ الْبَرَرَةِ، قَاتِلُ الْفَجَرَةِ، مَنْصُورٌ مَنْ نَصَرَهُ، مَخْذُولٌ مَنْ خَذَلَهُ؛ این امام نیکان و کشنده بدان و فاجران است. کسی که یاریش کند پیروز و آن که خوارش نماید سرافکنده خواهد بود.» این حدیث بر امامت حضرت علی دلالت دارد.

یکی از احادیث در کتب فرق و مذاهب اسلامی حدیث غدیر است، حدیثی که آن قدر معروف و مشهور است که به اصطلاح علمای بزرگ دین از حدّ تواتر خارج شده است و همگان به صحت و سقم این حدیث از پیامبر باور و اعتقاد دارند. اما برخی از متعصبان و افراد لجوج با جوسازی و اشکالات واهی سعی دارند تا این حدیث را به هر طریق ممکن از اعتبار ساقط کنند.

در کتب شیعه و اهل سنت در روایاتی از ارتداد صحابه سخن آمده که بعضی از آن احادیث به‌طور کلی عده‌ای از صحابه را مرتد خوانده و مستحق دوزخ و در برخی همه صحابه را مرتد می‌شمارد و چند نفر استثناء می‌کند؛ منظور از ارتداد در این روایات، مخالفت كردن در يك امر واجب و اساسی كه پيامبر اكرم به آن دستور داده بود و صحابه مخالفت كردند، می‌باشد.

علمای اهل سنت برای پذیرش حدیث، صحت آن را لازم ندانسته‌اند، بلکه اگر روایت ضعیفی مورد پذیرش علما شود، باقی علما نیز می‌پذیرند، حتی آن حدیث می‌تواند آیه قرآن را نسخ کند؛ ابن حجر می‌گوید: «بعضی از علما به حدیث ضعیف احتجاج می‌کنند، زمانی که غیر آن روایت، در آن باب وجود نداشته باشد، مانند احمد بن حنبل و ابوداود و ابوحنیفه و شافعی.»