سیوطی در حاشیه‌اش بر سنن نسائی، می‌نویسد: یهود و نصاری بر قبور پیامبرانشان سجده می‌کردند، آنان را تعظیم می‌کردند، در نماز به سمت آنها رو می‌کردند و آنها را وثن‌هایی قرار داده بودند، به همین جهت، رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) آنان را لعنت کرد و مسلمانان را از انجام دادن مثل این افعال منع کرد.

خطیب بغدادی در تاریخ بغداد، سخن امام شافعی در تبرک به قبر ابوحنیفه را می‌آورد و می گوید: از شافعی شنیده شده که می‌گفت: من به ابوحنیفه تبرک می‌جویم و هر روز به زیارت قبر او می‌روم؛ هرگاه حاجتی دارم، نزد قبر او رفته، دو رکعت نماز می‌خوانم، و بعد از نماز، از خدا حاجتم را طلب می‌کنم و خدای متعال نیز

خطیب بغدادی در شرح حال علی بن محمد بن بشار زاهد، از علمای حنبلی، آورده است: قبر او تا این زمان مشخص و معروف است و مسلمانان به زیارت آن متبرک می‌شوند.
تاریخ بغداد، خطیب بغدادی، ج13، ص534.

خطیب بغدادی در شرح حال ابوعلی بن بیان آورده است: مسلمانان منطقه‌اش به زیارت قبر او متبرک می‌شوند.
تاریخ بغداد، خطیب بغدادی، ج16، ص661.
مقاله: «سیره مسلمین در تبرک به قبور صالحان»

سمهودی نقل می‌کند که محب الدین طبری با استناد به عمل علماء، قائل به مشروعیت بوسیدن قبور بوده است، همچنین به ابن ابی‌صیف که یکی از علمای شافعی مذهب مکه بوده، نیز اشاره می‌کند که وی نیز از قائلین به جواز بوسیدن قبور صالحین به‌حساب می‌آید.

صالح بن فوزان می‌‌گوید: اگر بگویند چرا شما تبرک به درخت و سنگ و قبر را حرام می‌دانید، در حالیکه صحابه به آب دهان و مو و وضوی پیامبر متبرک می‌شدند، جواب می‎دهیم این تبرک مختص به پیامبر است و آنچه از پیامبر جدا می‌گردد، چون مبارک است، اما تبرک به غیر پیامبر وارد نشده است؛ پس تبرک به درخت، سنگ و انس