اسناد
حاکم نیشابوری معتقد است بخاری و مسلم همه روایات صحیح را جمعآوری نکردهاند؛ بلکه تنها بخشی از روایات صحیح را گردآوری کردهاند. وی میگوید: هیچکدام از نویسندگان کتابهای صحیح ادعا نکردهاند که احادیثی که نیاوردهاند، صحیح نیست.
المستدرک علی الصحیحین، حاکم نیشابوری، ج1، ص41.
برخی روایات صحیح بخاری و صحیح مسلم نیز توسط علمای اهل سنت ازجمله باقلانی، جوینی، غزالی، داودی مورد پذیرش واقع نشده است، مانند روایت مربوط به اعتراض خلیفه دوم به پیامبر در رابطه با نماز ایشان به جنازه عبدالله بن ابی منافق.
فتح الباری، ابن حجر عسقلانی، ج8، ص338.
از والی بخارا نقل کردهاند که روزی بخاری گفت: بسیاری از احادیث را که در بصره شنیدم، در شام نوشتم و بسیاری از احادیث را که در شام شنیدم، در مصر نوشتم؛ والی بخارا میگوید: از بخاری پرسیدم احادیثی که در بصره شنیدی (و مدتی بعد در شام نوشتی) آیا بهطور کامل و بدون کم و زیاد نوشتی؟!
ابوزرعه رازى که ذهبى درباره او مىنويسد: حافظ حديث و از بزرگان است، و ابنراهويه مىگويد: هر حديثى كه ابوزرعه آن را نشناسد، اعتبارى ندارد، درباره انگیزه نویسندگان کتابهای صحیح میگوید: «آنها میخواستند قبل از دیگران به جمعآوری روایات و نوشتن چنین کتابی اقدام کنند؛ آنان کتابی نوشتند که با آن تج
ابنهمام حنفی از کسانی است که صحت همه روایات صحیح بخاری و صحیح مسلم را نپذیرفته و میگوید: «کسانیکه گمان میکنند، صحیحترین احادیث، روایات نقل شده توسط صحیح بخاری و مسلم است، این فکر، زورگویی و باطل است و پیروی از این گفتهها جایز نیست.»
اضواء علی السنة المحمدیة، محمود ابوریه، ص285.
سبکی از علمای اهل سنت میگوید: «در دشنام دادن به همه صحابه، بدون شک دشنام دهنده کافر است، همچنین اگر کسی یکی از صحابه را از این حیث که با پیامبر همراه بوده سب کند؛ بهخاطر اینکه احترام حق همراهی با پیامبر نگاه داشته نشده، پس در آن رویگردانی از پیامبر اکرم است که بدون شک، این دشنامدهنده کافر ا
ابن اثیر در اسدالغابه آورده است: «از اوزاعی نقل شده است که زمانیکه سر امام حسین آورده شد، مردی از شام بلند شده، و امام حسین و پدرشان را لعن و نفرین کرد؛ واثله بن اسقع کنانی، از صحابه و اصحاب صفه، بلند شد و قسم یاد کرد که پس از شنیدن حدیث کساء از پیامبر اکرم همیشه حب اهل بیت (امیرالمؤمنین، امام ح
نظر احمد بن حنبل در مورد امام صادق (علیهالسلام) در دو چاپ کتاب «العلل ومعرفة الرجال لأحمد بن حنبل، به روایت مروذي وغيره» (چاپ هند با تحقیق دکتر وصىالله بن محمد عباس) و (چاپ عربستان با تحقیق صبحی سامرائی) متفاوت نقل شده است.
نووی در شرح حدیث كریب در صحیح مسلم بابی به این عنوان آورده: (باب بیان اینکه در هر شهری رؤیت خودشان معتبر است و اینكه هرگاه ماه را در شهری دیدند، حكم آن برای شهرهای دیگر كه از آنها دور هستند، ثابت نمیشود) سپس در توضیح میگوید: ظاهر دلالت حدیث و آنچه علمای اهل سنت صحیح دانستهاند این است که رؤ
روایتی در سنن ترمذی آمده است که كریب میگوید: یک روز قبل از شروع ماه رمضان در مدینه به جهت رؤیت ماه در شام، ماه رمضان آغاز شد.
روایت صحیحی در صحیح مسلم آمده است که كریب میگوید: یک روز قبل از شروع ماه رمضان در مدینه به جهت رؤیت ماه در شام، ماه رمضان آغاز شد. ابنعباس گفت: چون ما در مدینه ماه را در آن شب ندیدیم، برای ما معتبر نیست و رسول خدا (صلیاللهعلیهوآله) ما را اینگونه دستور داده است.
قرطبی نقل میکند که گروهی ازجمله پیروان ابوحنیفه، با تمسک به آیه 185 سوره بقره و عبارت «وَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ» معتقدند که با رؤیت هلال ماه ثابت میشود و باید 30 روز (مقدار عده که باید تکمیل شود) روزه داشت (دیدن ماه در هر جایی از کره زمین صورت گیرد، و خبر به جای دیگر برسد، قضای روزه نگرفته بعد
در تعداد رکعات این نماز بین علمای اهل سنت اختلافاتی وجود دارد؛ عینی در شرح صحیح بخاری آورده است، گفتهاند نماز تراویح 41 رکعت است؛ ترمذی میگوید: برخی تعداد رکعات را با نماز وتر 41 رکعت میدانند، که قول اهل مدینه است.
«تراویح» جمع «ترویحه» به معنای نشستن است. در اصطلاح به نشستن پس از چهار رکعت نماز (مستحبی) در ماه رمضان، به منظور استراحت اطلاق کردهاند و از آن پس به هر چهار رکعت نماز یاد شده، «تراویح» گفتهاند.
لسان العرب، ابن منظور، ج2، ص462.