از اعتقادات امامیه، رجعت است که به آیات و روایات فراوان مستند است، این‌که قبل از قیامت، که منجی بشریت ظهور می‌کند، افرادی خاص بعد از مردنشان دوباره زنده شده، و به دنیای خاکی برمی‌گردند، اما فرق غلات غیر رجعت به این معنا، به رجعتی به معنای تناسخ نیز معتقدند و با همین معنامسئله بهشت و جهنم و بعث را توجیه می‌کنند.

اشعار شافعی امام اهل سنت درمورد اهل بیت:« اگر محبت آل محمد (صلى الله عليه و آله و سلَّم) رفض و ترك دين خداست، همه جن و انس شهادت دهند كه من رافضى هستم»«پنا می‌برم به خداوند از گروهی که دوست داشتن فاطمه را رافضی گری می‌دانند.درود پروردگارم بر آل رسول ولعنتش بر آن جاهلیت باد»واین در حالی بود که به او تهمت رافضی گری زده بودند.

مخالفان مذهب تشیع، تلاش می‌کنند تا رجعت را که یکی از اعتقادات مهم و یکی از مسلّمات شیعه اثنی عشری است را با اتهامات واهی و کذایی مورد هجمه قرار دهند و طبق معمول به سراغ شخص مجهول الحال به نام عبدالله بن سبأ یهودی می‌روند و او را به شیعه نسبت می‌دهند و می‌گویند که او اولین کسی بود که نظریه رجعت را در دین اسلام بیان کرده است.

خلافت و جانشینی رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) امری است که معرکه آراء و اختلاف نظرات فراوان شده است. با تحقیق و جستجویی که در منابع تاریخی صورت گرفت این بحث به چشم می خورد که غصب خلافت امری نبود که به طور اتفاقی صورت گرفته شده باشد و بالعکس با برنامه ریزی دقیق مخالفان خلافت حضرت علی(علیه السلام) صورت گرفته است

غصب خلافت که منجر به انحراف مسیر اسلام گردید، بزرگترین خبط و گناهی بود که در اسلام اتفاق افتاد. این غصب خلافت برنامه‌ایی نبود که بداهتا بعد از فوت رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) اتفاق افتاده باشد بلکه برنامه‌ای بود که از پیش طراحی شده بود و حتی در زمان حیات رسول خدا طراحی شده بود. برای این ادعا شواهد و قرائنی نیز وجود دارد.

خداوند متعال قرآن را به عنوان معجزه رسالت و با هدف این‌که به واسطه آن مردم به حقیقت و کمال برسند آن را بر قلب پیامبر (ص) نازل کرد و به پیامبرش نیز این اطمینان را داد که او هرگز این آیات را از یاد نخواهد برد؛ اما عده‌ای کوته‌بین با تمسک به روایاتی که مخالف نص صریح قران هستند شائبه فراموشی آیات قرآن از جانب پیامبر را مطرح می‌کنند.