زرتشت و باستانگرایی
گاتهای اوستا، کتابی است که معنا و مفهوم بسیاری از واژگان آن معلوم نیست. بین ترجمههای فارسی و غربی تقریبا اتفاق نظری وجود ندارد. بین ترجمههایی که اوستاشناسان غربی هم ارائه کردهاند، اختلاف نظر بسیار است. غالباً یک عبارت یه چند صورت کاملاً مختلف ترجمه شده است.
گاهی اوقات، برخی از خانوادهها، برای خودنمایی، اسمهایی برای فرزندان خود انتخاب میکنند که واقعاً معنای درستی ندارد. برخی هم به دنبال اسمهای اصیل آریایی هستند؛ برای این عزیزان (اگر فرزند پسر دارند) دو پیشنهاد نداریم. یکی چیشپیش (نام جد کورش) و دیگری گایانوس که هر دو اسامی اصیل هخامشی هستند.
کورش، از نسل چیشپیش بود. لذا پیشنهاد میکنیم که جماعت اسلام ستیز، مدتی این شعار را سرلوحه دهند: «چیشپیش پدر ماست، ایران وطن ماست.» تا نام و یاد این بزرگمرد زنده بماند. همچنین نام فرزندان خود را چیشپیش بگذارند.
نام یکی از دختران کورش، آتوسا بود. آتوسا در لغت یعنی «دارای ران فربه و زیبا». از همین زاویه شاید بتوان به جهانبینی کورش و نوع نگاه او به محیط پیرامون پی برد.
عربهای ایران، فقط عربزبان نیستند. بلکه اصالت عربی هم دارند. پس کسانی که در 7 آبان جمع میشوند و به عربها توهین میکنند باید بدانند که با این شعارهای نژادپرستانه و تفرقهافکنانه فقط باعث دلخوری و اختلاف میان اقوام ایرانی میشوند. چیزی که عیناً توسط استعمارگران به عوامل خود در داخل، دیکته میشود
فقط یک سؤال! جماعتِ خودآریاییپندار، هفتم آبان 1395 جمع شدند و به عربها فحاشی کردند. فارغ از اینکه این شعارهای تفرقهافکنانه موجب ناراحتی عربهای ایران شد، اما باید از این جماعت مالیخولیایی پرسید که چرا مرگ بر انگلیس نمیگویید؟ مگر همین انگلیس نبود که بین سالهای 1296-1298، میلیونها ایرانی را قتل عام کرد؟
برخی در داخل کشور، مدعی هستند که روز 29 اکتبر، یا همان 7 آبان، روز جهانی کورش است. این در حالی است که در امریکا، روز 7 آبان به نام روز گربه مشهور است. واقعاً که اسم کورش، بازیچهای شده در دست برخی رسانههای صهیونیست، که برخی افراد ساده لوح را به بازی بگیرند و برقصانند.
جشن مهرگان، از جشنهای ایران باستان است. لیکن هر ساله به موعد این جشن (10 مهر) که میرسیم، موبدان زرتشتی در بوق و کرنا کرده و از این جشنِ «زرتشتی» سخنها میگویند. این در حالی است که جشن مهرگان، اصلاً یک جشن زرتشتی نبوده و نیست. بلکه جشنی مربوط به ایرانیان (اعم از زرتشتی و غیر زرتشتی) بوده است.
ابو سعید سیرافی (حسن پسر بهزاد پسر مرزبان سیرافی)، در قرن 3-4 هجری از خانوادهای زرتشتی بود که به همراه خانواده و از روی اختیار مسلمان شد. او یک نمونه از خیل عظیم مردمانی است که از زرتشتی به اسلام گرویده و در راه کسب علم و دانش و ترویج مکتب اسلام تلاش بسیار کرد.
باستانگرایان افراطی (که دم از نژاد پاک آریایی و بازگشت به گذشته تاریخی میزنند) و گروهک تروریستی الاحوازیه دو روی یک سکه هستند. ذات این دو یکی است. جنسِشان یکی است، فقط رنگ و لعابِشان فرق میکند. همین...
شاهان هخامنشی و پادشاهان زرتشتی هم حرمسرا داشتند. تعداد بسیاری زنان و دختران در این حرمسراها موظف به کامرسانی به پادشاه بودند. افرادی که خواجه نامیده میشدند نیز به امور حرمسرا رسیدگی میکردند.
برخی از زرتشتیان و تقریباً همه باستانگرایان، ضد عربها (نه فقط عربهای سعودی، بلکه ضد همه عربها) شعارهای نژادپرستانه میدهند. یک نمونهاش هفتِ آبان... این رفتار آنان، موجب تحریک و برانگیخته شدن حس انتقام در برخی از افراد خام شد. موجب شد که آنان جذب گروهکهای تروریستی تجزیه طلب شوند. زرتشتیان تندرو و باستانگرایان افراطی، با این خیانتهای خود در خدمت منافع صهیونیسم هستند.
هنگامی که کاساندانا (همسر کورش کبیر) از دنیا رفت، نه تنها کوش خود به عزاداری پرداخت، بلکه همه اتباع و زیردستان خود را واداشت که برای همسرش عزاداری کنند. سوگواری برای درگذشتگان، جزوی از هویت و فرهنگ هخامنشیان بود.
شنیده اید و خواندهاید که در ایام محرم، برخی ژست روشنفکری برمیدارند که چرا باید عزاداری کنیم؟! این هم از کورش کبیر... نه تنها خودش عزاداری میکرد، بلکه در سرزمینهای تحت امرش هم عزای عمومی بود...