تاریخ نگاران اسلامی معتقدند که یزید بن معاویه در عنفوان کودکی و جوانی در کلیسا و دیر مسیحیان به سر برده و افکار و اخلاق فاسدشان باعث شد که یزید تحت تاثیر باشد؛ چرا که در این مکان‌های به ظاهر عبادی، فساد و فحشاء و بی بندوباری موج می زد که از نظر مسیحیان ممنوع نبود، و کسانی‌که به آنجا رفت و آمد داشتند خواه ناخواه آلوده می‌شدند.

با ورود برخی افراد ناآگاه به جرگه‌ی مدّاحان و ذاکران عزیز اهل بیت (علیهم السّلام) آسیب‌های جدی به ارزش‌های معنوی و آئین‌های عاشورایی وارد شده و این زنگ خطر جدّی را به صدا درآورده که در صورت عدم پالایش و مقابله جدّی با تحریفات، خرافات ، بدعت‌های نامتعارف فرهنگی-مذهبی جبران ناپذیری در پی خواهد داشت.

یکی از اساسی‌ترین دستمایه‌های ماندگاری اسلام، هیئات مذهبی است و دشمن نیز دقیقا به همین‌رو می‌کوشد تا نقاط ضعف این مجالس را شناسایی و آنها را بزرگ‌نمایی کند و با این کار، مجالس مذهبی را از اعتبار بیندازد؛ لذا مداحان عزیز نباید طوری مداحی کنند که ندانسته آب به آسیاب دشمنان دین و مذهب ریخته و موجبات بهره‌برداری آنان را فراهم سازند.

به دیدگاه‌های برخی از علمای اهل‌سنت در زمينه گريه و نوحه توجه می‌كنيم تا ببينيم آيا گريه و بكاء برای ميت گناه كبيره و نابخشودنی محسوب می‌شود؟! برخی از علما با بیان اقوالی این را پسندیده‌اند که گریه و بکا برای مردگان و یا عزای ائمه هیچ مشکلی ندارد و یک قول آنها که اجماع همه‌ی اقوال است این است که مطلق گریه هیچ اشکالی ندارد.

همان‌گونه که از روایات بر‌می‌آید، هر انسان دارای دو ملک موکل هست که اعمال او را ثبت و ضبط می‌کند، به محضر خداوند ارائه می‌دهد. ولی آن‌چه که ارزشمند است، این است که آیا این فرشتگان به صاحبان خود افتخار می‌کنند یا خیر؟ در روایات بسیاری از منابع اهل‌سنت آمده است که فرشتگان نگهبان حضرت علی(علیه السلام) به‌وجود آن حضرت مباهات می‌کنند.

اکتفا به مداحی و سینه‌زنی از جمله آسیب‌های شکلی مجالس عزاداری است. گرچه از این که می‌بینیم جوانان به جای شرکت در مجالس گناه در این مجالس حضور می‌یابند خوشحالیم و این حضور را در مسیر تقویت دین می‌دانیم، ولی معتقدیم اگر این شورها با شعور گره نخورد، از ماندگاری لازم برخوردار نخواهد بود و اندک اندک از محتوای آنها کاسته می‌شود.