جایگاه امامت در میان انبیاء الهی به مراتب از جایگاه نبوت بالاتر است و خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: ای ابراهیم! ما تو را در میان مردم به عنوان امام و پیشوای بر ایشان قرار دادیم، یعنی پس از مقام نبوتی که به تو دادیم، تو را بر خلق امام قرار دادیم. لذا انبیاء طبق روایات وارده در تمام شئونات معنوی خود متوسل به اهل بیت پیامبر می‌شدند.

آیت الله خامنه‌ای (مدظله العالی): «من کتاب «آنگاه هدایت شدم» را سه بار کامل خوانده‌ام و بسیار از آن لذت برده‌ام، خدا را شکر می‌کنم که شما را از مدافعان اهل بیت قرار داده است و این منصبی است که جز مردان خاص، بدان دست پیدا نمی‌کنند و این کتاب، کتاب شما نیست، بلکه نفخه‌ای از نفخات اهل بیت است، ...»

یکی از اختلافات میان شیعه و اهل سنت موضوع خلافت و جانشینی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) است که بنا به اعتقاد علمای اهل سنت، این خلافت به صورت اجماع در بین مسلمین بعد از رحلت پیامبر صورت گرفت؛ اما شیعه معتقد است که امر خلافت یک امر الهی است که به وسیله انتصاب از طرف خداوند به پیامبر اکرم در غدیر خم، ابلاغ گردید.

شیعیان و اهل سنت در مورد مسئله مهدویت و آخرالزمان، دارای اشتراکات مهمی هستند، هرچند در برخی از موارد جزیی، دارای اختلافاتی هستند. اما آن‌چه که قابل توجه است، اشتراکاتی است که در موضوعات مهمی اتفاق افتاده است. به گونه‌ای که حتی معاصرین از سلفیون و اهل سنت نیز این اشتراکات را نیز پذیرفتند و به آن اذعان دارند.

عقیده‌ی ابن عربی درباره امام مهدی (عجل‌ الله‌ تعالی‌ فرجه) طبق باور شیعه است که حاکی از عقیده او به مقام بسیار والا و معنوی آن امام هُمام است. او مانند شیعه، حضرت مهدی (علیه السلام) را فرزند امام حسن عسکری (علیه السلام) و هم‌اکنون زنده و محجوب و غائب از نظر سایرین‌ می‌‌داند و خود مدعی است که بارها با ایشان ملاقات نموده است.

در آیه ولایت یعنی (انما ولیکم الله و لرسوله... ) و هم‌چنین در حدیث شریف نبویّ از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) که فرمودند (من کنت مولاه فهذا علی مولاه...) کلمه ولیّ را اهل سنت به معنای دوست و ناصر و محبت گرفتند، در حالی‌که به اعتقاد شیعه ولیّ در این‌جا به معنای صاحب اختیار و سرپرستی و رهبری، طبق قرائن موجود گرفتند.