یکی از رسوم برخی از فرقه‌های صوفیه، "گدایی" است که در ادبیات صوفیه از آن تعبیر به "سوال" و "پرسه‌زنی" می‌شود. این امر همان چیزی است که دین اسلام از آن نهی کرده است تا جایی که تقاضای کمک مالی از دیگران همراه با اصرار مورد تأیید شرع نیست. رسول خدا(صلی الله علیه و آله) در این مورد می‌فرمایند: «خدا دشمن مى‌‏دارد دشنام‌گوى بى‌‏آبرو و گداى مبرم را».

تقدیس ابلیس ازطرف متصوفه یکی از بزرگ‌ترین انحرافات وبدعت‌های آنان است که به دلایل مختلف از ابلیس دفاع می‌کنند. دیدگاهی که طی آن ابلیس در کنار انبیاء قرار گرفته و خلقت نوری و جنبه هدایتگری پیدا می‌کند و تا جایی پیش می رود که حتی موحد دانستن او جزء اصول اعتقادی فرض شده و کافر خواندن ابلیس سبب تکفیر می‌گردد در حالی‌که خداوند متعال در قرآن از او به شیطان رجیم، متکبر و کافر نام برده است.

بعد از جنگ جهانی دوم همین دولت‌های مستبد و فرمانبران شیطان سازمان ملل متحد را تشکیل دادند تا تجاوزات و جنگ‌های ظالمانه‌ را به صورت قوانین خودنوشته شکل دهند و به هر صورتی که منافع خودشان تامین می‌گردد، بر جهان حکومت کنند. نقش سازمان ملل و سازمان‌های وابسته به آن در تحقق خودکامگی دولت‌های مستبد و رژیم‌های فاسد بسیار پر رنگ است.

سابقا صوفیه سلسله اقطاب خود را به معروف کرخی می رساندند و مدعی می شدند، معروف ملازم و دربان امام رضا (علیه السلام) بوده است، اما به مرور زمان منشا اتصال صوفیه به ائمه (علیهم السلام) تغییر کرده و به جنید بغدادی رسیده است. اما همه این ادعاها بدون سند و مدرک ذکر شده است.

در حالی‌که قداست و عرفان حضرت زهرا(سلام‌الله علیها) بر کسی پوشیده نیست و در کتب عامه و خاصه به آن اشاره شده است شمس تبریزی گستاخانه آن حضرت را بی‌معرفت در عبادت خداوند معرفی کرده و حتی خبر از بی‌نیازی خود به قرآن و پیامبراکرم(صلی‌الله علیه وآله) را داده است، تا این‌چنین به‌خاطر تکبر‌، عداوت خود را نسبت به ائمه‌اطهار(علیهم‌السلام) نمایان کند.

دقت در آثار موجود صوفیه با ادعای اینکه صوفیان با علوم باطنی آن آشنائی دارند، چنان ماهرانه ضلالت‌های مسلک سازان منحرف و گمراه کننده بابی و بهائیت را بیان داشته و می‌دارند که هیچ کس نمی‌تواند باور کند صوفیه بوجود آوردندگان بابیت و بهائیت چنان از تشیع منحرف است که قابل باور نیست.