عبدالقادر بن عبدالعزیز در تفسیر قاعده‌ی ادعایی ابن‌تیمیه، مبنی بر اینکه «هرگاه کفر، همراه با الف و لام تعریف باشد، مراد کفر اکبر است» می‌گوید که شما وقتی می‌گویید: (فلان الکافر)، مراد شما از کافر، کفر اکبر است، زیرا کفر مذکور، معرفه به الف و لام استغراق است و دلالت بر غایت کفر دارد، پس آیه 44 سور

ترمذی از عمار یاسر روایت کرده‌ که: «هرکس، روزی را که مردم در (رمضان بودن آن) شک دارند، روزه بگیرد، به راستی که از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) سرپیچی کرده است.»
سنن ترمذی، ج2، ص65.

حدیثی را صحیحین از ابوهریره روایت کرده‌اند که او گفت: «هیچ‌کس از شما نباید یک یا دو روز قبل از رمضان، روزه بگیرد، مگر کسی‌که مقید به روزه گرفتن (به‌عنوان مثال، روزهای دوشنبه و پنج‌شنبه) بوده است، چنین شخصی، روزه بگیرد.»
صحیح بخاری، ج2، ص34.

در صحیحین از عایشه نقل شده است: «در هیچ ماهی بیشتر از ماه شعبان روزه نمی‌گرفت؛ چون تمام این ماه را روزه می‌گرفت.»
صحیح بخاری، ج2، ص50.
مقاله: «ممنوعیت روزه روز 30 شعبان، در روایات اهل سنت»

هر طاغوتی کافر نیست و تکفیر کردن طاغوت هیچ مبنای شرعی در دین اسلام ندارد؛ چون اگر این چنین باشد، می‌بایست حضرت عیسی (علیه‌السلام)، عزیر، ملائکه و صالحین و حتی نباتات را که پرستش می‌شدند تکفیر کرد، در حالی‌که کسی قائل به تکفیر آنان نیست.
الطاغوت، عبدالرحمن شاکر نعم الله، ص3و4.

ابن‌حجر عسقلانی می‌گوید: «قاضی مالکی دمشق حکم به کفر او داده و گفته هر کس معتقد به عقاید ابن تیمیه باشد، خون و مالش مباح و حلال است.»
الدرر الکامنه، ابن‌حجر عسقلانی، ج1، ص147.