قندوزی از بزرگان اهل‌سنت، از امام رضا (علیه‌السلام) روایت کرده که امام حسن (علیه‌السلام) به جایگاه خلوتی رفت و لقمه نانی را آن‌جا دید، پس آن را برداشت و با چوبی آن را پاک کرد و به غلامش داد و چون بیرون آمد، آن را از آن غلام مطالبه کرد و غلام گفت: ای آقای من! آن را خوردم.

مورخان و محدثان شیعه و سنی بر این مطلب اتفاق دارند که کسی از بزرگان، اشراف، رؤسا و جوانمردان قریش باقی نماند؛‌ مگر این که از حضرت خدیجه خواستگاری کرد و ازدواج با ایشان را آرزو می‌کرد؛ اما خدیجه کبری دست رد بر سینه همه آن‌ها زد؛ ولی وقتی رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) با او ازدواج کرد، تمام زنان قر

در صحیح مسلم آمده است: جبرئيل بر پيامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نازل شد و ظرفی از بهشت آورد كه در آن طعام و شراب بهشتی بود و گفت: ای رسول خدا! اين مائده مال خديجه است، از طرف پروردگار و من به او سلام برسان و به او مژده بده به قصری در بهشت كه در آن سر و صدا، و مشقت نيست.

آلوسی ذیل آیه 94 سوره نساء می‌گوید: «معنی این است، درباره‌ی کسی‌که کلامی که دلالت بر اسلامش دارد و برایتان اظهار کرده، نگویی مومن نیستی، و این کلام را به جهت ترس از کشته شدن اظهار داشتی، بلکه آن‌چه را اظهار کرده بپذیرید و به موجب آن با او معامله کنید.»
روح المعانی، آلوسی، ج5، ص118.

از اسامه نقل شده است، رسول خدا ما را به جنگی فرستاد، مردی را دیدم که لا اله الاّ الله گفت، ولی من نیزه‌ام را بر او فرو بردم. پس به پیامبر عرض کردم، حضرت فرمود: آیا او لا اله الاّ الله گفت و تو او را کشتی؟ عرض کردم: ای رسول خدا! او به جهت ترس از سلاح من، کلمه توحید را گفته است.

شربینی از عالمان اهل سنت، دارالاسلام را این‌گونه معرفی می‌کند:
شهرهایی که توسط مسلمانان بنا شده است.
شهرهایی که مردم آنجا خودشان مسلمان شده‌اند، مثل شهر مدینه و یمن.
شهرهایی که مسلمین با صلح و یا با دریافت جزیه آن را به‌دست آورده‌اند.
مغنی المحتاج، شربینی، ج2، ص465.