صالحی شامی در نقد کلام یکی از کسانی‌که جشن ولادت پیامبر را صحیح نمی‌داند، می‌گوید: برگزاری جشن ولادت نبی مکرم اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله)، جز به قصد شکر در این ماه شریف برگزار نمی‌شود، این معنای نیت جشن میلاد است، پس این نیت، بدون شک خوب و قابل ستایش است.

مقدسی می‌گوید: «انس نقل می‌کند که پیامبر پس از مبعوث شدن به رسالت، از طرف خود عقیقه کردند، که سند این روایت صحیح است.»
الأحاديث المختارة، ضیاءالدین مقدسی، ج5، ص205.
مقاله: «پیامبر اکرم در سالگرد ولادتش، قربانی كرد»

سیوطی می‌نویسد: «ولادت پیامبر بزرگ‌ترین نعمت بر ما است و وفات ایشان بزرگ‌ترین مصیبت است و شریعت ما را مأمور به اظهار شکر نعمت کرده است و شریعت ما را مأمور به صبر در مصائب کرده است. هم‌چنین شارع امر کرده است که در ولادت عقیقه کنیم. عقیقه کردن نیز اظهار شکر و شادی است به جهت مولود.

سخاوی شروع برگزاری مراسم جشن میلاد پیامبر اکرم را بعد از قرن سوم می‌داند و می‌نویسد: تمامی مسلمانان در سراسر سرزمین‌های اسلامی و شهرهای بزرگ در ایام تولد پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) مراسم جشن و سرور برگزار می‌کنند و در همان شب‌ها با دادن صدقات مختلف و خواندن مولودی به جشن و شادی می‌‌پردازند.

بلاذُری می‌گوید: «ابوبكر سراغ علی علیه‌السلام فرستاد تا بیعت بگیرد و او بیعت نكرد. عمر با آتش آمد و فاطمه سلام‌الله‌علیها او را بر آستانه درب دید. فاطمه فرمود: پسر خَطّاب! آیا تو دربِ خانه‌ام را به آتش می‌كشی؟! عمر گفت: آری!»
أنساب الأشراف، بلاذری، ج2، ص268.

زمانی که عبیدُالله بن زیاد، امام حسین (علیه‌السلام) و اصحاب او را به قتل رساند و سرهای آنان را برای یزید فرستاد، ابتدا یزید از این عمل شاد و خرسند شد، اما طولی نکشید که از کشته شدن آن‌ها نادم شده و همواره می‌گفت: خدا لعنت کند ابن مرجانه، یعنی عبیدالله بن زیاد را که او حسین را به عسر و حرج و اضطرا