سیف بن عمر تمیمی از قبیله بنی‌تمیم و عدنانی بود و سعی فراوانی در تحریف تاریخ به سود عدنانی‌ها داشت؛ او شخصیتی به نام عبدالله بن سباء یهودی یمنی را مطرح کرد تا بدین وسیله، اختلافات مهم دنیای اسلام را به او نسبت دهد. همچنین عقاید مهم شیعه را به او نسبت داد تا چنین وانمود کند که اصل این عقاید از یهود گرفته شده است.

با تحقیقات دقیق تاریخی به این نتیجه می‌رسیم که وجود شخصی به نام عبدالله بن سبأ از نظر تاریخی نمی‌تواند صحیح باشد. هم‌چنین علمای شیعه هم آن را افسانه‌ای بیش ندانستند و منشأ آن را هم دشمنان شیعه می‌دانند که سعی کردند، بین شیعه و یهود ارتباطی برقرار کنند و بدین وسیله بر ضد شیعه تبلیغات کنند، تا با این روش مذهب مورد هجمه قرار دهند.

عبدالله بن سبأ در کتب تاریخی به‌خاطر دلایل مختلف وارد گردید ونام او در اذهان مردم ماندگار شد و اینجا بود که عقاید عجیب و غریبی را به او نسبت دادند، و لذا درباره او سخن به میان آوردند که مقام او به جایی رسید که هرگونه فساد و تباهی که در جامعه مسلمین اتفاق می‌افتاد به او نسبت می‌دادند، در حالی‌که این شخص وجود خارجی نداشت

منزلت حضرت علی(علیه السلام) بر هیچ انسانی پوشیده نیست. چه کسانی که مرید حضرت باشند و چه کسانی که دشمنی ایشان را در دل می‌پرورانند. دشمنان چون می‌دانند که حضرت علی(علیه السلام) دارای چه مقامی در نزد خداوند است و برای اینکه این منزلت را زیر سؤال ببرند، به روایات فضائل و حتی به تفسیر آیاتی که در شأن حضرت نازل شده است، دست می‌برند.

در منقبت حضرت علی(علیه السلام)، روایات و کلمات بسیاری وارد شده است. این روایات آن‌قدر فراوان هستند که خدشه کردن در آنها امری محال است؛ چراکه تواتر این‌گونه روایات بر هر انسان غیر مغرضی واضح و آشکار است. در قرآن کریم هم آیات بسیاری در شأن حضرت علی(علیه السلام) نازل شده است که یکی از این آیات، آیه 62 سوره مبارکه انفال است.

ملل و نحل نام کتاب‌هایی است که در آن به بیان فرقه‌ها و مذاهب مختلف اسلامی همراه با عقاید و نظراتشان می‌نویسند و تطبیق مذاهب اسلامی را با احادیث منقول از پیامبر اکرم(ص) ذکر می‌کنند، یکی از این احادیث حدیث مشهوری است که پیامبر فرمود: امت من به هفتاد و دو فرقه یا هفتاد و سه فرقه تقسیم می‌شوند، که فقط یک گروه آن بهشتی هستند