اگر خالق و مخلوق در اموري با يكديگر مشترك باشند، اين امر با تنزيه باري تعالي منافاتي ندارد، در صورتي كه بازگشت اين امور بالاصاله به خداوند متعال باشد، ولي وهابيان انتساب آن امور را به مخلوق، شرك به خدا مي‌دانند. و اين جهل محض از آنان است؛ زيرا خداوند سبحان به هر كس كه بخواهد و آن‌گونه كه اراده كند تفضل كرده و او را تكريم نمايد و مقام او را از ديگر افراد بشر بالا مي‌برد، در عين اين‌كه مقام بشريت او محفوظ است؛ زيرا آن مقام و منزلت و كمال، اكتسابي بوده و به اذن و فضل و اراده خداوند است نه به قوت و تدبير و امر مخلوق، گرچه پيامبرصلي الله عليه وآله باشد. چه بسيار كمالاتي كه مطابق نصوص، حق خداوند متعال است ولي خداوند آن‌ها را به اولياي خود و در راس آن‌ها رسول گرامي اسلام مرحمت فرموده است كه از آن جمله عبارت است از: