آن است كه انسان معتقد شود در عالم، ارباب متعددي است و خداوند متعال رب الارباب است، به اين معنا كه تدبير عالم به هر يك از اين ارباب كه قرآن از آن به عنوان ارباب متفرق نام مي‌برد، به طور استقلال تفويض شده است؛ همان‌گونه كه مشركان عصر حضرت ابراهيم‌عليه السلام به اين نوع شرك مبتلا بودند. خداوند متعال مي‌فرمايد: «فلما جن عليْه الليْل راي كوْكبا قال هذا ربي فلما افل قال لا احب اْلآفلين * فلما راي الْقمر بازغا قال هذا ربي فلما افل قال لينْ لمْ يهْدني ربي لاكونن من الْقوْم الضالين * فلما راي الشمْس بازغه قال هذا ربي هذا اكْبر فلما افلتْ قال يا قوْم اني بري‌ء مما تشْركون»؛(52) «چون شب تاريك در آمد، ستاره درخشاني را ديد، گفت: اين پروردگار من است، پس چون آن ستاره غروب كرد، گفت: من چيز نابود شونده را به خدايي نخواهم گرفت. پس چون ماه تابان را ديد، گفت: اين خداي من است، وقتي كه آن هم نابود شد، گفت: اگر خداي من مرا هدايت نكند همانا من از گمراهان عالم خواهم بود. پس چون خورشيد درخشان را ديد، گفت: اين خداي من است، اين از آن ستاره و ماه با عظمت‌تر و روشن‌تر است، پس چون آن نيز نابود گرديد، گفت: اي گروه مشركان من از آنچه شريك خدا قرار مي‌دهيد بيزارم.»