يعني انسان به دو مبدا مستقل براي عالم قايل شود؛ به طوري كه خلق و تصرف در شوونات عالم به دستشان است؛ همانگونه كه مجوس قايل به دو مبدا خير به نام «يزدان» و شر به نام «اهرمن» ميباشند.
