ابن‌تیمیه می‌گوید این سخن روافض (شیعیان) که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرموده: «علی با حق و حق با علی است و این دو هرگز از هم جدا نمی‌شوند و در کنار حوض بر من وارد می‌شوند» از بزرگ‌ترین دروغ‌ها و نادانی آن‌هاست.

ابن‌تیمیه در کتاب خود درباره امیرمؤمنان (علیه السّلام) می‌نویسد: «علی (علیه السّلام) قصد داشت تا بر سر فاطمه (علیها السّلام) هوو بیاورد و بدین شکل موجبات آزار و اذیت فاطمه (علیها السّلام) را فراهم سازد!.» «بَلْ لِيُطِيعَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ، وَيُوَصِّلَ الْحَقَّ إِلَى مُسْتَحِقِّهِ.

ابن‌تیمیه، نه تنها با امیرمؤمنان (علیه السّلام) علناً دشمنی می‌ورزد، بلکه از قاتل آن نیز دفاع‌های سرسختانه می‌کند؛ چنان‌که وی در «منهاج السنة النبویة» می‌نویسد: «آن که علی (علیه السّلام) را کشت، اهل نماز، روزه و خواندن قرآن بود اعتقاد داشت کشتن علی (علیه السّلام) مورد رضایت خدا و پیامبر (صلی الله

ابن‌تیمیه در اهانتی دیگر تمام دوران خلافت امیرمؤمنان (علیه السّلام) را بدترین دوران‌ها دانسته و تعبیرات زشتی را نسبت به آن به کار می‌برد: «به خوبی روشن است که دوران خلفای سه‌گانه از روی مصلحت و لطف الهی دوران بزرگ‌ترین الطاف و مصلحت‌های خداوندی بود؛ در حالی که دوران خلافت علی (علیه السّلام) زمان

قفاری از مبلغان وهابی مدعی است که عقیده بداء در نزد شیعه به عنوان سرپوشی بر اشتباهات ائمه معصومین (علیهم السلام) در خبر از غیب، به کار برده می‌شود. او به عنوان مثال به مساله اتمام دولت بنی‌عباس اشاره کرده و بر این باور است که خبر غیبی امام معصوم (علیه السلام) در این باب صحیح نبوده است.

ابن‌تیمیه در اثبات خدای مرئی، به برخی ادلّه‌ی نقلی نیز اشاره کرده که از جمله‌ی آن‌ها احادیث ذیل است: «قال (صلی الله علیه و آله): انکم سترون ربکم کما ترون الشمس و القمر.