اولا: توحيد، تنها منحصر به توحيد در عبادت نيست؛ بلكه داراي مراحلي است از قبيل: توحيد در الوهيت، توحيد در خالقيت، توحيد در ربوبيت و توحيد در عبادت. و خداوند سبحان در قرآن كريم درباره هر كدام از انواع توحيد، آياتي را ذكر كرده است و از اينجا به دست مي‌آيد كه شرك از اين اقسام در جزيره العرب شايع بوده كه خداوند در مقابل آن اشاره به اقسام توحيد كرده است.
ثانيا: خداوند سبحان نوح را به سوي قومش فرستاد تا آنان را به عبادت خدا و رها شدن از شرك دعوت كند؛ زيرا قوم او بت مي‌پرستيدند، نه اين‌كه درباره صالحان امت خود غلو كرده باشند.
ثالثا: به چه دليل تبرك جستن از صالحان و توسل به آنان و استغاثه به ارواح آن‌ها همانند پرستش بت به حساب مي‌آيد. مگر نه اين است كه اعمال به نيات است و بايد به نيت افراد مراجعه كرد. هرگز در نيت چنين اشخاصي شرك و استقلال در تاثير نيست.
براي روشن شدن بيشتر به مبحث «تبرك» و «استغاثه به ارواح اولياي الهي» از اين كتاب مراجعه كنيد.