پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب _ غم واندوه هنگام از دست دادن عزیزان، امرى فطرى براى انسان است. هرگاه به مصیبت یکى از عزیزان یا جگرگوشه ها و خویشاوندانش دچار شود، احساس اندوه شدید مى کند و در پى آن اشک برچهره اش جارى مى شود، بى آنکه بتواند جلوى غصّه یا گریه خود را بگیرد. هیچ کس منکر جدى این حقیقت نیست. اسلام نیز دین فطرت و همسوى با آن است نه مخالف فطرت.

در آیین یارسان به استناد کلام بزرگان این فرقه، باید بر این احساس فطری غالب شد و از گریه در فراق عزیزان پرهیز نموده، بلکه باید شادی کرد(1) چون در باور این فرقه بر اساس باورمندی به «بازآیی» یا « دونادون» و « تناسخ» روح آدمی، چیزی به اسم مرگ و فقدان وجود ندارد، بلکه مرگ تنها جامه عوض کردن است، انسان جامه کهنه‌ی خود را به خاک می سپارد وجامه‌ی جدید دیگری می پوشد و به زندگی در این دنیا باز می گردد.

 این اعتقاد در متونی از کلام این فرقه چنین بیان شده است:

 هرکس بناسوشون جامه ویش        نی کوچ رو رو ندارو اندیش

   اگر بزانان شون جامه شان           و مشعلوه میان و مشان                       

   مردان مترسان نی سیاسته         تسلیم گیانان جور غویطه بطه.(2)

 یعنی: هرکس خود را بشناسد از رفت و برگشت هراس ندارد بلکه با شادی مرگ را استقبال می نماید زیرا مردن مانند غوطه مرغابی در آب است که از سوی دیگر بیرون می آید.

بر خلاف باور یاد شده از این فرقه، روزهای اخیر برخی از پیروان یارسان به نشانه همراهی با اغتشاش گران و اعتراض به این ادعا که جمهوری اسلامی تمام کشته های اخیر را ترور کرده است، لباس عزا بر تن کرده و مجالس کلام خوانی به نشانه عزا بر پا می کنند و از این افراد به عنوان شهید راه آزادی نام برده و یاد می کنند.

حال سوال از این عده از پیروان یارسانی این است که اگر این افراد، به اعتقاد شما شهید هستند و به مقامی بسیار والا دست یافتند،  چراکه هر انسانی اگر رفتارش خوب باشد و از راه راست رود روح او به جامه نیکان در آید،(3) پس باید در زندگی بعدی در جامه جدید خود زندگی خوبی داشته باشند؛ پس گریه برای چیست؟

دیگر اینکه اگر رهبران و بزرگان این فرقه برای آزادی گریه می کنند، چرا پیروان و مریدان خود را از این نعمت ارزشمند محروم ساخته و با بدعتی به نام سرسپاری و سر مگو و ... راه آزاد اندیشی را برای آن ها مسدود نموده اند؟ شما که مدافع حقوق زنان هستید چرا بانوان این فرقه حتی اجازه حضور در مراسم و مجالس مذهبی هم ندارند؟

پی نوشت:

(1). آثار الحق، الهی، نورعلی،جلد2،جیحون، ص9

(2).مجموعه آیین و اندرز و رمز یاری،القاصی، مجید، طهوری، تهران، ص 45

(3). نامه سرانجام، صفی زاده، صدیق، هیرمند، ص190