ابن حجر هیتمى در کتاب خود هنگامی که می‌خواهد حضرت را معرفی کند، درباره ایشان مى نویسد: «حسن (علیه السلام) آقایى کریم، بردبار، زاهد، داراى سکینه و وقار و حشمت، اهل جود و مورد مدح و ستایش بود.»

کلاباذی از علمای مشهور اهل سنت در کتابش می نویسد: «رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) درباره امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام) می ‌‎فرمایند: هر کس آنان را دوست داشته باشد، مرا دوست داشته و هر کس مرا دوست داشته باشد، به یقین خداوند متعال را دوست دارد و هر کس آنان را به خشم آورد، مرا به خشم آورده و هر

ابن ماجه قزوینی یکی از علمای مشهور اهل سنت در کتاب سنن، به دعای رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در حق دوستداران امام مجتبی (علیه‌السلام) اشاره می کند و می نویسد: «خدایا! من او را دوست دارم؛ پس او را دوست بدار و عاشقان او را دوست بدار.»

مروان حکم که هیچگاه از آزار امام حسن (علیه‌السلام) فروگذار نمی‌کرد، به هنگام رحلت ایشان، در تشییع جنازه شرکت کرد، امام حسین (علیه‌السلام) فرمود: تو به هنگام حیات برادرم، هر چه از دستت برآمد انجام دادی، اما اینک در تشییع جنازه او شرکت کردی؟!

ابن تیمیه در دشمنی با امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) به قصد تخریب شخصیت و عدم تأثیر ایشان در پیشبرد اسلام، اقرار می کند که امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) پس از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در فتوحات شرکت نکردند.
منهاج السنة، ابن تیمیه، ج7، ص199.

قرطبی قول طبری ‌در آیه 79 سوره اسراء را می‌آورد که گفته: «مقام محمود همان مقامی است که حضرت رسول (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در کنار خداوند بر عرش می‌نشیند و روایتی به این مضمون از مجاهد نقل کرده است؛ سپس در نقد نظر طبری آورده است: «این قول درست نیست؛ زیرا اصل و صحیحِ حدیث این است که خداوند با انبیاء و