عکس
شیعه بدین جزع و فزع مخصوص نیستند، در همه بلاد، اصحاب شافعی و بوحنیفه و فحول علما و بزرگان همانند غزنوی، خجندی، ماشاده، مجد همدانی، سمعانیان، ابوالمعالی جوینی، نزاری و... علمای رفته و باقیان از فریقین در موسم عاشورا این تعزیت، با جزع و نوحه و زاری داشتهاند و بر شهدای کربلا میگریستهاند...
یکی از افرادی که در کربلا امام حسین (علیه السلام) را به منع استفاده از آب تهدید کرد، تمیم بن حصین بود که حضرت او را لعن و نفرین فرمودند و وی در همان روز بر اثر تشنگی زیاد به هلاکت رسید.
لعن از جانب خدا دور ساختن بنده با سخط اوست و از انسان دعا کردن برای گرفتار سخط الهی شدن است. در کتاب دستور العلما هم همین تعریف آمده است، وقتی یک شیعه کسی را لعن میکند، منظور او درخواست دور شدن از رحمت خداوند و گرفتار غضب الهی شدن فرد لعن شونده است.
عزاداری محرم فرصت مناسبی است، برای تبیين اهداف عالی قیام حضرت سيد الشهداء (ع) مانند: حيات مجدد اسلام و احيای سنت؛ حفظ مکتب و شريعت؛ تحکيم باورهای دينی مردم با آشنا شدن با معارف دينی؛ پيوند عميق عاطفی ميان امت والگوهای راستين؛ اعلام وفاداری نسبت به مظلوم و مخالفت با ظالم.
عزاداری محرم، مستحب موکد، برگرفته از عرف رایج و یک ذکر عمومی است، و آنان که از این نهضت دور شدهاند را نزدیک میکند. لذا عزاداری عمومی پس از پایان دهه به اتمام میرسد، اما یاد امام حسین (علیه السلام)، حرکت، جهاد و خط او فراموش نمیشود.
خرافات بر سه اصل «بیبنیادی»، «باطل بودن» و «خوشآمد مخاطب» استوار است. «حسین اللّهی» و «زینب اللّهی» شدن و از این رهگذر خود را مقدس جلوه دادن، نوعی خرافه و غلو است.
شهید محمود کاوه، پیرو قرآن، فدایی امام حسین (ع) و رهرو حقیقی راه امام خمینی (ره)
شعراوی در مورد توسل میگوید: «به یاد آورید آنگاه که موسی برای قوم خود آب خواست»؛ عمر گفت: ما به پیامبر توسل میکردیم که باران ببارد، ولی پیامبر به رحمت خدا رفته است؛ پس به چه کسی متوسل بشویم؟ متوسل میشویم به عموی پیامبر، چرا؟
در صحیح مسلم آمده است که منظور از انفسنا، ابنائنا و نسائنا چه کسانی هستند.