داود بن سلیمان می‌گوید: احمد بن حنبل و ترمذی، روایتی از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بدین صورت نقل کرده‌اند که حضرت فرمود: «فتجلّی لی کل شیء و عرفت»
طبق این روایت نیز مشخص است که رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به همه امور علم داشته‌اند. ترمذی این روایت را حسن صحیح می‌داند.

داود بن سلیمان می‌گوید: آیاتی هم‌چون آیه 65 سوره نمل «بگو: کسانی‌که در آسمان‌ها و زمین هستند، غیب نمی‌دانند جز خدا!» بر این دلالت نمی‌کند که اولیاء الهی، به امور غیبی علم ندارند، بلکه صرفاً بر آن دلالت دارد که علم غیبِ آن بزرگواران، استقلالی نیست؛ یعنی وابسته به عنایت پروردگار است.

ابن الوزیر صنعانی در باب علم امیرالمومنین (علیه‌السلام) آورده است: «به تحقیق ثابت شده است که امیرالمومنین علی (علیه‌السلام) اعلم این امت بعد از رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) است.»

ابونعیم اصفهانی در وصف امیرالمومنین (علیه‌السلام) آورده است: «دروازه شهر علم و علوم است، و در راس مرجعات قرار دارد، ... و در حلم بزرگ‌ترین شخصیت است، و در علم برجسته‌ترین شخصیت است.»
حلية الأولياء وطبقات الأصفياء، ابونعیم اصفهانی، ج1، ص104.

حاکم نیشابوری نقل می‌کند: یحیی بن جعده از زید بن ارقم روایت کرد که همراه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بودیم که به غدیرخم رسیدیم. در آن‌جا درختی بود که حضرت به آن اشاره کرد و از اصحاب خواست تا زیر آن را تمیز کنند. آن روز به اندازه‌ای گرم بود که روزی به گرمی آن ندیده بودیم.

بزّار نقل می‌کند: عایشه دختر سعد بن ابی وقّاص از پدرش روایت کرد: پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) دست علی (علیه‌السّلام) را گرفت و فرمود: «آیا من از مؤمنان بر خودشان سزاوارتر نیستم؟ پس هر که من مولای اویم، پس علی مولای اوست.»
البحر الزخّار، بزار، ج4، ص41.