مالک بن انس امام مذهب مالکی، به وجوب آن در نمازهای یومیه فتوا نداده و آن را مستحب نیز نمی‌داند و فقط استحباب تکتف را در نمازهای مستحبی فتوا می‌دهد. جالب آنجاست که فتوای مالک بن انس در صورت خستگی نمازگزار در نمازهای مستحبی، به این سنت تعلق گرفته است.

از عبدالله بن عمرو نقل شده است که گفت: «من هر چه از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) مى‌شنیدم، مى‌نوشتم و مى‌خواستم آن را حفظ کنم و قریش مرا از این کار نهى کرده گفتند: تو هر چه را که از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) مى‌شنوى، مى‌نویسى؛ در حالیکه رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بشرى بیش نیست و در حال خش

عمر، ابن مسعود و أبودرداء و أبومسعود أنصاری را زندانی کرد و گفت: حدیث نقل کردن شما از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بیش از حد شده است.
او آنان را در مدینه حبس کرد و عثمان (در زمان حکومتش) آنان را آزاد کرد.
أضواء على السنة المحمدية، محمود ابوریه، ص27.

سیوطی می‌نویسد: «زهری از عروه نقل می‌کند که عمر قصد داشت، سنت‌های پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) را بنویسد، در این زمینه با صحابه پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) مشورت کرد، و همه آنها به او مشورت دادند؛ عمر یک ماه تأمل کرد و در حالیکه در این مورد شک داشت، استخاره کرد.

بخاری به نقل از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) می‌نویسد: «روز قیامت اصحاب من، از راست و چپ به سمت من می‌آیند و من عرضه می‌دارم که اینها اصحاب من هستند، گفته می‌شود از روزی که تو از آن‌ها جدا شدی، ‌آنان مرتد گشتند و به دوران جاهلیت بازگشتند.»
صحیح بخاری، ج2، ص490.

عمرو بن میمون می‌نویسد: «هنگامیکه عمر بن خطاب به دست ابولؤلؤ در مسجد مجروح شد، من شاهد بودم که او مردم را مورد خطاب قرار داد و گفت: اگر ابلج [کسیکه جلوی موی سرش ریخته است] را ولی خود قرار دهند، آنان را هدایت خواهد کرد.