ابن اثیر حدیث «النظر إلی وجه علی عبادة» را اینگونه معنا می‌کند: «هنگامیکه علی نمایان شود و مردم او را ببینند، می‌گویند: لا اله الا الله، این جوان عجب شرافتی دارد، لا اله الا الله، این جوان عجب علمی دارد، لا اله الا الله، این جوان عجب کرامتی دارد، لا اله الا الله، این جوان عجب تقوایی دارد، لا اله

فتنی درباره حدیث «النظر إلی وجه علی عبادة» می‌نویسد: «این حدیث از ابوبکر، عثمان، ابن مسعود، ابن عباس، معاذ، جابر، انس، ابوهریره، ثوبان، عمران و عایشه نقل شده است و همه این احادیث را واهی دانسته‌اند.

سیوطی درباره حدیث «انا مدینة العلم و علی بابها» می‌گوید: این حدیث در واقع نیکو و حسن است، نه صحیح طبق آنچه حاکم نیشابوری گفته و نه حدیث جعلی مانند آنچه برخی گفته‎‌اند، مثل ابن جوزی و نووی.
تاریخ الخلفا، سیوطی، ص288.

شبراوی شافعی در مورد امام جواد (علیه‌السلام) می‌نویسد: «ابوجعفر محمد الجواد، فرزند علی بن موسی الرضا، کراماتش بسیار و فضائلش مشهور است.»
الاتحاف بحب الاشراف، شبراوی، ص249.

زرکلی در مورد امام جواد (علیه‌السلام) می‌نویسد: «محمد بن علی الرضا ملقب به جواد، نهمین امام از ائمه اثنی‌عشر نزد شیعیان است؛ او همانند پدران خود، منزلتی رفیع داشت، تیزهوش بود و زبانی فصیح داشت و در پاسخ به سؤالات بی‌درنگ بود.»
الاعلام، زرکلی، ج6، ص272.

نبهانی در مورد امام جواد (علیه‌السلام) می‌نویسد: «محمد الجواد فرزند علی الرضا، یکی از بزرگان ائمه و روشنایی بخش امت و از سادات و بزرگان اهل بیت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) است.»
جامع کرامات الاولیاء، نبهانی، ج1، ص168.