با توجه به روایت احمد بن‌حنبل که امیرالمومنین علی (ع) را به عنوان خلیفه قبول می‌کند و منکر آن را از الاغ خانه خود گمراه‌تر می‌داند، معاویه که با آن حضرت به جنگ علنی پرداخته از الاغ پست‌تر است.

سلفیه جهادی با برداشت غلط از آیه 5 سوره توبه بر این باورند که هرگاه مشرکین و کفار را مشاهده کردی باید کشت. این در حالی است که این برداشت سطحی از قرآن است. برخی از علمای سلفی مثل سید قطب و رشید رضا نیز بر این مطلب اقرار کرده‌اند که این آیه به معنای قتال مطلق نیست.

خشونت از سنت‌های وهابیان و یکی از مهمترین عوامل پیشرفت آنان می‌باشد. محمد بن عبدالوهاب با پیروی از سلف خود با کشتار مسلمانان و غارت اموال آنان و تقسیم غنائم به دست آمده از سرزمین‌های اسلامی میان وهابی‌ها، توانست پیروانی برای خود جمع کرده و تفکرات ابن‌تیمیه را احیا کند و در ادامه، همین تفکر میان وهابی‌ها رواج پیدا کرد.

نه تنها مسلمانان اندیشهی وهابیان را در زمینه قرائتشان از توحید به نقد کشیده‌اند، بلکه بسیاری از علمای حنبلی و حتی برخی از اندیشمندان پیرو این مکتب که از نزدیک با مکتب وهابیت آشنا بوده‌اند نیز پس از تأمل، به نقص‌ها و کاستی‌های این اندیشه پی برده و به نقد عالمانه‌ی قرائت وهابی از توحید پرداخته‌اند.

اندیشه ی سید قطب و محمد قطب، تأثیری عمیق بر جامعه‌ی عربستان نهاد. تحت تأثیر این اندیشه، وهابیان که سال ها خودشان را با معنی ارائه شده از جانب محمد بن عبدالوهاب درباره‌ی توحید سرگرم کرده و مراقب قبرها بودند و گمان نمی‌کردند که مفهوم دیگری نیز در این باره وجود داشته باشد، به ناگاه با قرائت جدیدی روبرو شدند که با توحید ساختگی آن‌ها منافات داشت.

مسلمانان در طول تاریخ، به زیارت قبور انبیا، صالحان و علما رفته و با بوسیدن، دست‌کشیدن و گذاشتن صورت بر روی قبور، انبیا، صالحان و علمای خود احترام گذاشته و به آن‌ها تبرک جسته‌اند اما ابن‌تیمیه و اتباع وی این اعمال را حرام دانسته و مسلمانان را به شرک و کفر متهم می‌کنند و آنان را «قبورین» و «عبادت کنندگان قبرها» می‌نامند.