7- عـَلِيُّ بـْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ أَوْ بُرَيْدٍ عَنْ أَبـِى جـَعـْفَرٍ ع قَالَ قَالَ لَقَدْ خَاطَبَ اللَّهُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ع فِى كِتَابِهِ قَالَ قُلْتُ فِى أَيِّ مـَوْضـِعٍ قَالَ فِي قَوْلِهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهـُمُ الرَّسـُولُ لَوَجـَدُوا اللّهَ تـَوّابـاً رَحـِيـماً. فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شـَجـَرَ بـَيـْنـَهـُمْ فـِيمَا تَعَاقَدُوا عَلَيْهِ لَئِنْ أَمَاتَ اللَّهُ مُحَمَّداً أَلَّا يَرُدُّوا هَذَا الْأَمْرَ فِى بَنِى هَاشِمٍ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِى أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمّا قَضَيْتَ عَلَيْهِمْ مِنَ الْقَتْلِ أَوِ الْعَفْوِ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً
اصول كافى جلد 2 صفحه 237 روايت 7

ترجمه روايت شريفه :
زراره يـا بـريـد گـويـد: امـام بـاقر عليه السلام فرمود: به تحقيق كه خدا اميرالمؤ منين عـليـه السـلام را در كـتـابـش مـخـاطـب سـاخـته است ، عرض ‍ كردم : در كجا؟ فرمود: در اين قـول : [اگـر آنـهـا زمانيكه به خويش ستم كردند پيش تو آمده و از تو آمرزش خواسته بـودنـد و پـيـغـمـبـر بـر ايـشـان آمـرزش خواسته بود، خدا را توبه پذير و مهربان مى يافتند، نه به پروردگارت سوگند ايمان ندارند تا ترا در مشاجرات خويش حاكم قرار دهـنـد] يـعـنـى در پيمانيكه بستند، كه اگر خدا محمد را مى رانيد، امر خلافت را به بنى هـاشـم بـر نـگـردانـنـد [ سـپـس در دل خود از آن چه حكم كرده ئى ] از كشتن يا بخشيدن [ملالى نيابند و بى چون و چرا گردن نهند].

شرح :
خـطـاب در جـمـله جـاؤ وك مـتـوجـه اميرالمؤ منين عليه السلام است نه پيغمبر، زيرا سپس مى فـرمـايـد: و پـيـغمبر صلى اللّه عليه و آله بر ايشان آمرزش خواسته بود و اگر خطاب متوجه پيغمبر بود بايد بفرمايد و تو بر ايشان آمرزش ....