پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ در یک گزارش تاریخی آمده است که نامه‌هایی، نزد منصور دوانیقی آوردند که نشان می‌داد، امام صادق، مردم را به قیام دعوت کرده است؛ منصور عباسی، امام را احضار کرد و به ایشان گفت: از ریش سفید و نَسَبَت، خجالت نمی‌کشی که بین مردم و خواص جامعه، تفرقه می‌اندازی؟!

امام صادق فرمود: نه، به خدا! ای امیرالمؤمنین! اینها دستخط من نیست و این هم، مهر من نیست؛ به اسم من، نامه جعل کرده‌اند.

از این گزارش، این طور استفاده کرده‌اند که امام صادق، به مشروعیت حکومت منصور و عدم حَقّانیت خودش، اعتراف کرده است.

اینکه چرا امام صادق، در خطاب به منصور دوانیقی، لفظ امیرالمؤمنین را آورده، از همین نقل مشخص است.

تقیه، یکی از اصول عقلایی است که شیعیان، به علت فشارهای گوناگون اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و دلایل دیگر، بیشتر از پیروانِ سایر مذاهب اسلامی، به آن، التزام دارند.

وقتی خلیفه، امام صادق را به اتهامِ تفرقه و قیام علیه خودش، احضار کرده و به ایشان، بی‌احترامی می‌کند، انتظار چنین خطابی، دور از ذهن نیست و این، اعترافِ امام به مشروعیت حکومت منصور را نمی‌رساند؛ بلکه معلوم می‌شود که امام، قصد رفع اتهام، داشته است.

امام صادق، زمان خود را، به دلایل مختلف، زمان قیام نمی‌دانست و با اینکه خلافت را حق خود و اهل بیت می‌دانست، قیام نظامی نکرد و با قیامها، همراهی نکرد و انقلاب فرهنگی خود را، با بیان عقاید مکتب اهل بیت و تربیت شاگردانی که با مناظرات خود، امامت و باقی عقاید شیعه را ترویج کنند، پیش گرفت.