اردشیر دوم و کورش سوم، دو برادر بودند، هر دو از نسل کورش هخامنشی، که برای کسب قدرت به جان هم افتادند.

اعدام؛ مجازات لمس کردن همسران صیغه‌ای شاه هخامنشی (والتر هینتس، داریوش و ایرانیان، ترجمه پرویز رجبی، تهران: نشر ماهی، 1392، ص 475). این امر نشانگر حساسیت و غیرت افراط‌ گونه شاهان هخامنشی است که با همه عیب‌ها و ایرادها، اما تا این حد روی ناموس خود حساس بودند.

در اسناد تاریخی می‌خوانیم که پای داریوش هخامنشی، رگ به رگ شد. ولی هیچ پزشک آریایی وجود نداشت که این مشکل بزرگ (!) را حل کند. ناگزیر دست به دامان یک اسیر یونانی شدند که نامش دموکدس بود. این اسیر (که پزشک هم بود) پای داریوش را درمان کرد. البته بعد از مدتی از دست هخامنشیان فرار کرد.

دیاکونوف می‌نویسد که در زمان ساسانیان و قبل از اینکه اسلام وارد ایران شود، برده داری وجود داشت.

در دوران هخامنشی، بانک‌‌ها (مؤسسات مالی) باعث فقیر شدن مردم شدند. وام‌های بی‌بهره، مخصوص نورچشمی‌ها و آشنایان بود. (والتر هینتس، داریوش و ایرانیان، ترجمه پرویز رجبی، تهران: نشر ماهی، 1392، ص 474).

داریوش هخامنشی، مردم خوزستان را به جرم نپرستیدن اهورامزدا قتل عام کرد. همچنین او سَکاها را نیز به همین اتهام قتل عام کرد، با اینکه آنان شورش و اغتشاش هم نکرده بودند. داریوش منشور کورش را نسخ و مفاد آن را از اعتبار ساقط کرد.