1- عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَهْزِيَارَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَيُّوبَ جَمِيعاً عَنْ مُعَاوِيَةَ بـْنِ عـَمَّارٍ عـَنْ عـَمـْرِو بـْنِ عـِكـْرِمـَةَ قـَالَ دَخـَلْتُ عـَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَقُلْتُ لَهُ لِي جَارٌ يـُؤْذِيـنـِي فـَقـَالَ ارْحـَمـْهُ فـَقـُلْتُ لَا رَحـِمـَهُ اللَّهُ فَصَرَفَ وَجْهَهُ عَنِّي قَالَ فَكَرِهْتُ أَنْ أَدَعَهُ فـَقـُلْتُ يـَفـْعـَلُ بـِي كـَذَا وَ كـَذَا وَ يـَفـْعـَلُ بـِي وَ يـُؤْذِينِي فَقَالَ أَ رَأَيْتَ إِنْ كَاشَفْتَهُ انـْتـَصـَفـْتَ مـِنْهُ فَقُلْتُ بَلَى أُرْبِي عَلَيْهِ فَقَالَ إِنَّ ذَا مِمَّنْ يَحْسُدُ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِذَا رَأَى نِعْمَةً عَلَى أَحَدٍ فَكَانَ لَهُ أَهْلٌ جَعَلَ بَلَاءَهُ عَلَيْهِمْ وَ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ أَهْلٌ جَعَلَهُ عَلَى خَادِمِهِ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ خَادِمٌ أَسْهَرَ لَيْلَهُ وَ أَغَاظَ نَهَارَهُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص أَتَاهُ رَجـُلٌ مـِنَ الْأَنـْصـَارِ فـَقَالَ إِنِّي اشْتَرَيْتُ دَاراً فِي بَنِي فُلَانٍ وَ إِنَّ أَقْرَبَ جِيرَانِي مِنِّي جِوَاراً مَنْ لَا أَرْجُو خَيْرَهُ وَ لَا آمَنُ شَرَّهُ قَالَ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ ص عَلِيّاً ع وَ سَلْمَانَ وَ أَبَا ذَرٍّ وَ نـَسـِيتُ آخَرَ وَ أَظُنُّهُ الْمِقْدَادَ أَنْ يُنَادُوا فِي الْمَسْجِدِ بِأَعْلَى أَصْوَاتِهِمْ بِأَنَّهُ لَا إِيمَانَ لِمَنْ لَمْ يـَأْمـَنْ جـَارُهُ بـَوَائِقـَهُ فـَنـَادَوْا بِهَا ثَلَاثاً ثُمَّ أَوْمَأَ بِيَدِهِ إِلَى كُلِّ أَرْبَعِينَ دَاراً مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 489 رواية : 1

ترجمه :
1ـ عـمـرو بـن عـكرمه گويد: وارد شدم بر حضرت صادق (ع ) و بآن حضرت عرضكردم : هـمسايه اى دارم كه مرا بيازارد فرمود: تو با او خوشرفتارى كن ، من گفتم : خدايش رحم نكند! پس آنحضرت روى از من برگردانيد، گويد: من نخواستم با آنوضع از حضرت جدا شـوم از ايـنـرو عـرضـكردم : با من چنين و چنان مى كند و مرا آزار مى دهد! فرمود: گمان مى كـنـى كـه اگـر بـا او آشكارا دشمنى كنى (و تو نيز مانند او درصدد آزارش برآئى ) مى تـوانـى از او انـتـقـام بـكـشـى ؛ (و شـر او را از خـود دور كـنـى ؟ و مـحـتـمـل اسـت مـقـصـود اين باشد: كه اگر آشكارا با او دشمنى كنى آيا در مقام مخامصه مى تـوانـى سـتم و آزار او را بر خودت ثابت كنى بطورى كه از تو بپذيرد؟) عرضكردم : آرى مـن بـر او مـى چربم ، فرمود: اين همسايه تو از كسانى است كه بمردم رشك برد از آنـچـه خـداونـد بـآنـهـا داده و تـفـضـل كـرده ، پـس چـون نـعـمـتـى بـراى كـسـى ديـد، اگر اهـل و عيالى داشته باشد بآنها تعرض كند و (از ناراحتى كه ناشى از حسدى است كه در درون اوسـت ) آنـها را بيازارد، و اگر خاندانى ندارد (كه آنها را آزار كند) بخدمتكارش مى پـيـچـد، و اگـر خـدمـتـكار نداشته باشد شبها را به بيدارى بسر برد و روزها را بخشم بـگـذرانـد، همانا مردى از انصار خدمت رسول خدا (ص ) آمده عرضكرد: من خانه اى در فلان قـبـيله خريدارى كرده ام ، و نزديكترين همسايه من در آنخانه كسى است كه خيرى از او بمن نـرسـد و از شـرش آسوده نيستم ؟ پس رسول خدا (ص ) و بسلمان و اباذر (راوى گويد:) ديـگـرى را هـم فـرمـود كـه مـن فراموش كردم و گمان دارم كه مقداد بود دستور داد كه با بلندترين آوازشان در مسجد فرياد زنند كه :
هـر كـه هـمـسـايـه اش از آزار او آسـوده نباشد ايمان ندارد، پس آنها سه بار آن را گفتند، سـپـس با دست اشاره كرد كه تا چهل خانه است از برابر و پشت سر و طرف راست و سمت چپ (يعنى تا چهل خانه از چهار طرف همسايه هستند).