1- عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهـِيـمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قـَالَ رَسـُولُ اللَّهِ ص الِاتِّكـَاءُ فـِي الْمَسْجِدِ رَهْبَانِيَّةُ الْعَرَبِ إِنَّ الْمُؤْمِنَ مَجْلِسُهُ مَسْجِدُهُ وَ صَوْمَعَتُهُ بَيْتُهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 484 رواية : 1

ترجمه :
1ـ حـضـرت صـادق (ع ) فـرمـود: تـكـيـه زدن (بـر دستها) در مسجد رهبانيت (يعنى گوشه نشينى رياضت ) عرب است ، همانا مجلس است و عبادتگاهش خانه او است .

شــرح :
رهـبانيت بمعناى گوشه گيرى و عزلت از دنيا و رياضت كشيدن است ، و در حديث است كه پـيـغمبر (ص ) فرمود: رهبانيت در اسلام نيست ، و اين روى اين جهت بوده كه ترسايان ، از دنـيـا و اهـل آن كناره گيرى مى كردند و تن خود را مانند مرتاضان بانواع شكنجه و عذاب دچـار مـى كـردنـد تـا روح خـود را تـقـويـت كـنـنـد، و اسـلام از ايـن نـوع عـمـل جـلوگـيـرى فـرمـود، و مـحـتـمل است كه مقصود از اين حديث اين باشد كه رهبانيت عرب بـايـنـسـت كه در مسجد باين كيفيت بنشينند (كه دستها را بجاى عصا براى بدن تكيه گاه كنند) و خلاصه منظور از اين حديث مدح اين وضع از نشستن است ، و ممكن است مذمت از اين نحو نـشـسـتـن بـاشد و مقصود اين باشد كه چنانچه رهبانيت بدعتى بود كه ترسايان گذارده بـودنـد، ايـنـگـونـه نـشـسـتـن نـيـز در مـسـجـد از بـدعـتـهاى عرب است ، و مجلسى (ره ) اين احـتـمـال دوم را ظـاهـر دانـسـتـه ، ولى بـنـظـر مـى رسـد كـه احـتـمـال اول ظـاهـر بـاشـد چـنـانـچـه در حـديـث آمـده اسـت كـه رسول خدا (ص ) فرمود: رهبانيت امت من نشستن در مساجد بخاطر انتظار نماز است .