5- أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ شـِمـْرٍ عـَنْ جـَابـِرٍ عـَنْ أَبـِي جـَعـْفَرٍ ع قَالَ أَقْبَلَ أَبُو جَهْلِ بْنُ هِشَامٍ وَ مَعَهُ قَوْمٌ مِنْ قُرَيْشٍ فـَدَخـَلُوا عـَلَى أَبـِي طـَالِبٍ فـَقـَالُوا إِنَّ ابـْنَ أَخـِيـكَ قـَدْ آذَانـَا وَ آذَى آلِهـَتَنَا فَادْعُهُ وَ مُرْهُ فـَلْيَكُفَّ عَنْ آلِهَتِنَا وَ نَكُفُّ عَنْ إِلَهِهِ قَالَ فَبَعَثَ أَبُو طَالِبٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص فَدَعَاهُ فـَلَمَّا دَخـَلَ النَّبـِيُّ ص لَمْ يـَرَ فـِي الْبـَيـْتِ إِلَّا مـُشـْرِكاً فَقَالَ السَّلَامُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهـُدَى ثُمَّ جَلَسَ فَخَبَّرَهُ أَبُو طَالِبٍ بِمَا جَاءُوا لَهُ فَقَالَ أَ وَ هَلْ لَهُمْ فِي كَلِمَةٍ خَيْرٍ لَهُمْ مِنْ هـَذَا يـَسـُودُونَ بـِهـَا الْعـَرَبَ وَ يـَطَئُونَ أَعْنَاقَهُمْ فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ نَعَمْ وَ مَا هَذِهِ الْكَلِمَةُ فَقَالَ تَقُولُونَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ قَالَ فَوَضَعُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَ خَرَجُوا هُرَّاباً وَ هُمْ يَقُولُونَ م ا سـَمـِعـْن ا بـِه ذ ا فـِي الْمـِلَّةِ الْآخـِرَةِ إِنْ ه ذ ا إِلَّا اخـْتـِل اقٌ فـَأَنـْزَلَ اللَّهُ تـَعـَالَى فـِي قـَوْلِهـِمْ ص وَ الْقـُرْآنِ ذِي الذِّكـْرِ إِلَى قـَوْلِهِ إِلَّا اخْتِل اقٌ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 466 رواية : 5

ترجمه :
5ـ جـابـر از حـضـرت بـاقـر عـليـه السـلام حـديـث كـنـد كـه فـرمـود: ابوجهل بن هشام با گروهى از قريش نزد ابوطالب رفتند و گفتند: اين برادر زاده ات ما را آزار دهد و معبودهاى ما را هم بيازارد او را بخواه و دستورش بده از نكوهش معبودان ما خود دارى كـند تا ما هم از نكوهش معبود او خود دارى كنيم ، فرمود: پس ابوطالب نزد رسولخدا (ص ) فـرسـتـاد و او را فـرا خـوانـد، هـمينكه رسول خدا (ص ) وارد شد در خانه جز مشرك كـسـى نـديد پس فرمود: (((السلام على من اتبع الهدى ))) (يعنى سلام بر هر كس پيروى از حـق كـند) و نشست ، ابوطالب از آنچه مشركين گفته بودند آگاهش ، حضرت فرمود: آيا بجاى اين پيشنهاد كلمه اى نخواهند كه بدان وسيله بر عرب آقائى كنند و بر گردن همه آنـهـا سـوار شـونـد؟ (كـنـايـه از ايـن اسـت كـه هـمـه را زيـر فـرمـان خـويـش در آورنـد) ابوجهل گفت : چرا آن كلمه چيست ؟ فرمود: بگوئيد: (((لا اله الا الله ))) (همينكه اين كلام را شـنـيدند) انگشت هاى خود را در گوش نهاده و پا بفرار گذاردند و مى گفتند: (((ما در ملت پـسـيـن ايـن را نـشـنـيـده ايم و اين نيست جز آورده تازه و نوين ))) پس خداى تعالى درباره گفتار ايشان از اول سوره : (((ص ، و القرآن ذى الذكر))) تا آيه (8) (يعنى تا آخر آيه ): (((الا اختلاق ))) نازل فرمود.