3- عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ صَفْوَانَ الْجَمَّالِ قَالَ شَهِدْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع وَ اسـْتـَقـْبـَلَ الْقـِبـْلَةَ قـَبـْلَ التَّكـْبـِيـرِ وَ قـَالَ اللَّهُمَّ لَا تُؤْيِسْنِي مِنْ رَوْحِكَ وَ لَا تـُقـَنِّطـْنـِي مـِنْ رَحـْمَتِكَ وَ لَا تُؤْمِنِّي مَكْرَكَ فَإِنَّهُ لَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ قـُلْتُ جـُعـِلْتُ فـِدَاكَ مَا سَمِعْتُ بِهَذَا مِنْ أَحَدٍ قَبْلَكَ فَقَالَ إِنَّ مِنْ أَكْبَرِ الْكَبَائِرِ عِنْدَ اللَّهِ الْيَأْسَ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ وَ الْقُنُوطَ مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ وَ الْأَمْنَ مِنْ مَكْرِ اللَّهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 323 رواية : 3

ترجمه :
3ـ صـفـوان جـمال گويد: من (هنگام نماز) خدمت حضرت صادق (ع ) بودم كه پيش از تكبيرة الاحـرام روبـروى قبله ايستاد و گفت : (((اللهم لا تويسنى من روحك و لا تقنطنى من رحمتك و لا تـؤ مـنـى مـكـرك فانه لا ياءمن مكر اللّه لا القوم الخاسرون ))) (يعنى بار خدايا مرا از رحـمت خود محروم مساز و از مهر خود نااميدم مكن ، و از مكر و كيفر خود آسوده خاطرم منما زيرا از مـكـر خـدا آسـوده خاطر نشوند جز مردمان زيانكار) گويد: من عرضكردم : قربانت من اين دعـا را از هـيـچـكـس پـيـش از شـمـا نـشنيدم : فرمود: همانا از بزرگترين گناهان كبيره نزد خداوند نااميدى از رحمت خدا و آسوده خاطر بودن از كيفر و مكر خدا است .

شــرح :
مجلسى (ره ) گويد: مكر خدا همانند استدراج است كه دلش آسوده گردد و از مجازات خداوند در مـعـصـيتش نترسد، و معتقد باشد كه گناهش آمرزيده است ، زيرا اين اعتقاد دروغ پنداشتن وعـيـدهـاى خـدا اسـت ، و ايـن خـوش گـمـانـى بـخـدا نـيـسـت ، زيـرا خـوش گـمانى آنست كه عـمـل كـنـد و آمـرزش خـواهـد و گـمـان داشـتـه بـاشـد كـه عـمـلش مقبول درگاه است و پيش ‍ از اين گفته شد.