3- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ رَفَعَهُ قَالَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جـَلَّ لِعـِيـسَى ع يَا عِيسَى اذْكُرْنِي فِي نَفْسِكَ أَذْكُرْكَ فِي نَفْسِي وَ اذْكُرْنِي فِي مَلَئِكَ أَذْكـُرْكَ فـِي مـَلَإٍ خـَيـْرٍ مـِنْ مـَلَإِ الْآدَمـِيِّيـنَ يـَا عـِيـسـَى أَلِنْ لِي قَلْبَكَ وَ أَكْثِرْ ذِكْرِي فِي الْخَلَوَاتِ وَ اعْلَمْ أَنَّ سُرُورِي أَنْ تُبَصْبِصَ إِلَيَّ وَ كُنْ فِي ذَلِكَ حَيّاً وَ لَا تَكُنْ مَيِّتاً
اصول كافى جلد 4 صفحه : 262 رواية : 3

ترجمه :
3ـ ابـن فـضـال در حـديـث مـرفـوعـى (كـه سند آنرا بمعصوم رسانده ) حديث كند كه خداى عـزوجـل بـعـيـسـى عـليه السلام فرمود: اى عيسى مرا در خاطر خود ياد كن تا من نيز تو را بـيـاد آرم ، و مـرا در مـيـان مردمان ياد كن تا من نيز تو را در ميان جمعى بهتر از جمع آدميان (يـعـنـى فـرشتگان ) ياد كنم ، اى عيسى دلت را براى من نرم كن و در تنهائيها بسيار مرا يـاد كـن و بـدان شـادى مـن بـايـنـسـت كـه بـراى مـن تـواضـع كـنـى ، و در ايـن بـاره زنده (دل ) باش و مرده (دل و افسرده ) مباش .

شــرح :
مـجـلسـى (ره ) در ايـنـكـه [نـفـس ] در ايـن حـديـث مـعـنـاى آن چـيـسـت ؟ وجـوهـى نـقـل كند و بالاخره آنرا به معناى ذات گرفته و همين معنا را تقويت نموده و معناى ديگر را چـنـدان مـنـاسـب بـا ايـن حـديـث نـدانـد. سـپـس گويد: و برخى گفته اند: فرمايش خداوند: [اذكـرك فـى نـفسى] مقصود پاداش آن ذكر است ، يعنى پاداش و ثواب ذكر تو را مى دهـم و پـاداش ‍ ذكـر ذكـر نـامـيـده شـده و مـقـصـود ذكـر در مـقـابـل نـسـيـان نـيست ، زيرا ذكر به اين معنى در خدا هست چه آنكه بنده او را ياد كند و چه نكند، يا مقصود اين است كه تو را ياد كنم بطورى كه احدى مطلع نشود.