مکاتب اهل سنت

یکی از مهمترین مسائلی که در زمان شهادت حضرت زهرا(س) رخ داد دفن ایشان در شب بود. تمامی دلائل در اسناد اهل‌سنت این را می‌رساند که حضرت زهرا بخاطر بی‌احترامی‌هایی که از طرف ابوبکر بوده چنین وصیتی را کرده است. اما شبهاتی به گوش می‌رسد که دلیل دفن شبانه‌ی ایشان ربطی به ابوبکر ندارد و فقط بخاطر دیده نشدن جسمشان در انذار وصیت کرده‌اند.

شفاعت، یکی از اصول مسلم اسلام است، که همه طوایف و فرق اسلامی به پیروی از آیات قرآن و روایات، آن را پذیرفته‌اند. حقیقت شفاعت این است که انسان گرامی که در نزد خداوند از قرب و مقامی برخوردار است، از خدای متعال خواهان بخشودگی گناهان و یا ارتقاء درجه انسانی دیگر گردد. البته شفاعت با شرایطی صورت می‌پذیرد.

برخی بر شیعیان خرده می‌گیرند که چرا شما شهادت ولایت حضرت علی را در اذان و آن هم در کنار شهادت به رسالت پیامبر، ذکر می‌کنید؟ و اینکه چرا در اذان اضافات به وجود آورده‌اید؟ اولا اینکه مقام حضرت در این حد است که به ولایت ایشان شهادت بدهیم و در ثانی اگر شیعیان به اذان چیزی اضافه کرده‌اند، پس الصلاة خیر من النوم چیست؟

خداوند متعال در سوره‌ی واقعه، می‌فرماید: «پیشگامان پیشگامند * آنها مقرّبانند * در باغ‌های پرنعمت بهشت جای دارند.» برخی با وجود این آیه عدالت صحابه را ثابت می‌کنند اما با نگاهی به آیات دیگر قرآن و منابع اهل سنت در تفسیر قرآن، ثابت می‌شود که منظور سبقت گرفتن به خیرات است نه در زمان و مصداق آن در اسلام امیرالمؤمنین می‌‎باشد.

برخی از افراد آیه‌ی 28 سوره‌ی کهف که در آن همراهی پیامبر با برخی از صحابه خواسته شده، را دلالتی بر عدالت صحابه می‌دانند و می‌گویند که نزول این آیه مربوط به عدالت صحابه است، اما در کتب خود اهل‌سنت علت نزول این آیه چیز دیگری آمده است و حتی خداوند برخی از این صحابه را در همین آیه، به دلیل اشتباه و خصلت‌های بدشان مذمت هم کرده است.

خداوند می‌فرماید: «پیشگامان نخستین از مهاجرین و انصار، و کسانی‌که به نیکی از آن‌ها پیروی کردند، خداوند از آن‌ها خشنود گشت، و آن‌ها نیز از او خشنود شدند و باغ‌هایی از بهشت برای آنان فراهم ساخته، که نهرها از زیر درختانش جاری است؛ جاودانه در آن خواهند ماند.» برخی با استناد به این آیه درصدد اثبات عدالت صحابه هستند، که این‌طور نیست.

در برخی روایات، نسبت به حفظ پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، با احترام به اصحابش امر شده است. از پیامبر نقل شده که فرمود: «من را در حقّ اصحاب و دامادهایم مراعات کنید؛ زیرا کسی که مرا در حقّ آنان حفظ کند، خداوند او را در دنیا و آخرت حفظ خواهد کرد...» حال آیا این حدیث می‌تواند عدالت صحابه را ثابت کند.

برخی بر این باورند که آیه‌ی «تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَها ما كَسَبَتْ وَ لَكُمْ ما كَسَبْتُمْ وَ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا كانُوا يَعْمَلُونَ» دلالت بر این می‌کند که دخالت در امور صحابه جائز نیست و نباید هرگز در امور مربوط به آنان مداخله داشت. اما پاسخ: این آیه دلالت بر مقصود کسانی‌که به آن استدلال کرده‌اند، ندارد.

برخی درصدد دفاع از هند، مادر معاویه برآمده و می‌گویند: او در جاهلیت معروف به زناکاری نبوده است...! اما با قرائنی در روایات برخی از بزرگان اهل سنت، دیده می‌شود که هند مادر معاویه فردی بوده که کارهای زشت و ناپسند انجام می‌داده و معروف به زنا بوده است، با این وجود آیا هند مادر معاویه، زن پاک‌دامنی بوده است؟

برخی در صدد دفاع از ابوسفیان برآمده و ادعا می‌کنند که اسلامش پسندیده بوده و او فردی بسیار متدین و مومن بوده است، اما این‌چنین نیست؛ بخاری در کتاب خودش او را شخصی ذلیل و خوار می‌دانست و دیگر این‌که او بعد از خلافت خود سخنان کفرآمیز فراوانی می‌زد و وی نیز مورد لعن پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بوده است.

ابن تیمیه از بنی امیه بسیار دفاع کرده و آنان را مدح نموده است. او می‌گوید: «همانا بنی امیه متولّی جمیع اراضی اسلام شدند و دولت در زمان آنان عزیز بود.» او در جایی دیگر نزول آیه (وَ الشَّجَرَةَ المَلعُونَةَ فِی القُرآنِ) را در شأن بنی‌امیه انکار کرده و این تفسیر را از تحریفات شیعه در قرآن بر شمرده است، اما خلاف آن ثابت می‌شود.

فضل بن روزبهان در دفاع از عایشه و طلحه و زبیر در خروج بر امام علی(علیه السلام) می‌گوید: «آنان به این شبهه، که قاتلان عثمان در میان لشکر حضرت علی (علیه السلام) پناه گرفته‌اند، بر حضرت خروج کردند؛ نه این‌که انتقام خون عثمان را از حضرت بگیرند...». این شبهه که برای برخی ایجاد شده است، با چند پاسخ کوتاه رد می‌شود.

برخی می‌گویند: عایشه از عمل خود، که شرکت در جنگ جمل بود، پشیمان شده و توبه کرده است، پس نمی‌توان بر عمل او ایراد گرفت؛ زیرا پس از آ‌ن‌که کار از کار گذشت، عایشه از کارهایی که انجام داده بود، پشیمان شد و بر عملکرد خود می‌گریست. شاهد بر آن، روایاتی است که نقل شده است. این روایات در مورد گریه‌ی عایشه است و توبه‌ی عایشه را نمی‌رساند.

برخی با توجه به آیه‌ی 9 سوره حجرات که خداوند می‌فرماید: «هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به نزاع پردازند، آن‌ها را آشتی دهید» می‌گویند: لشکر حضرت علی (علیه السلام) و لشکر عایشه هر دو مؤمن بوده‌اند، که باید بین آن‌ها صلح داده می‌شد، در صورتی‌که در این جنگ یک طرف به دلیل خروج بر امام به حقّ مسلمین، از دین خارج شد.

صفحه‌ها