پرسش و پاسخ

یکی از مهمترین مسائلی که در زمان شهادت حضرت زهرا(س) رخ داد دفن ایشان در شب بود. تمامی دلائل در اسناد اهل‌سنت این را می‌رساند که حضرت زهرا بخاطر بی‌احترامی‌هایی که از طرف ابوبکر بوده چنین وصیتی را کرده است. اما شبهاتی به گوش می‌رسد که دلیل دفن شبانه‌ی ایشان ربطی به ابوبکر ندارد و فقط بخاطر دیده نشدن جسمشان در انذار وصیت کرده‌اند.

شفاعت، یکی از اصول مسلم اسلام است، که همه طوایف و فرق اسلامی به پیروی از آیات قرآن و روایات، آن را پذیرفته‌اند. حقیقت شفاعت این است که انسان گرامی که در نزد خداوند از قرب و مقامی برخوردار است، از خدای متعال خواهان بخشودگی گناهان و یا ارتقاء درجه انسانی دیگر گردد. البته شفاعت با شرایطی صورت می‌پذیرد.

برخی بر شیعیان خرده می‌گیرند که چرا شما شهادت ولایت حضرت علی را در اذان و آن هم در کنار شهادت به رسالت پیامبر، ذکر می‌کنید؟ و اینکه چرا در اذان اضافات به وجود آورده‌اید؟ اولا اینکه مقام حضرت در این حد است که به ولایت ایشان شهادت بدهیم و در ثانی اگر شیعیان به اذان چیزی اضافه کرده‌اند، پس الصلاة خیر من النوم چیست؟

برخی از دشمنان که وهابیان باشند شبهه‌ای را باز کرده و می‌گویند چه دلیلی دارد که ما در صلوات بر پیامبر(ص)، بر آل محمد هم صلوات بفرستیم. آنان با این شبهه، در ذهن مردم همیشه قصد اختلال را دارند، اما باز هم باید با دست خالی روبه‌رو شوند، چرا که هم در قرآن و روایت و شعری از امام شافعی این امر ذکر شده است.

برخی از کسانی‌که تشنه‌ی شبهه افکنی در میان شیعیان هستند، با آیات قرآن نیز قصد تخریب آن‌ها را دارند. آنان می‌گوید: بنابر آیه‌ی 16 سوره‌ی ق، که خداوند متعال می‌فرماید: «وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَريدِ.» «خداوند از رگ گردن به شما نزدیک‌تر است.» ما دیگر نیازی به توسل نداریم. گرچه این آیه هیچ منافاتی با توسل ندارد.

خداوند متعال در سوره‌ی واقعه، می‌فرماید: «پیشگامان پیشگامند * آنها مقرّبانند * در باغ‌های پرنعمت بهشت جای دارند.» برخی با وجود این آیه عدالت صحابه را ثابت می‌کنند اما با نگاهی به آیات دیگر قرآن و منابع اهل سنت در تفسیر قرآن، ثابت می‌شود که منظور سبقت گرفتن به خیرات است نه در زمان و مصداق آن در اسلام امیرالمؤمنین می‌‎باشد.

در توسل نیز چون به دو صورت انجام می‌شود: توسل صحیح و توسل باطل، باید با آگاهی دادن جلوی افتادن در شرک گرفته شود. بدین جهت مسلمانان در طول تاریخ ضمن انجام سنت نبوی و زیارت بزرگان خود، به‌خاطر آگاهی از نحوه توسل صحیح، هرگز مرتکب شرک نشدند، بلکه ضمن عبادت خدا، شعائر اسلام را تعظیم نمودند و گاه خدای بزرگ به برکت وجود پیامبران و اولیای الهی مشکلات آنان را برطرف می‌ساخت.

برخی از افراد آیه‌ی 28 سوره‌ی کهف که در آن همراهی پیامبر با برخی از صحابه خواسته شده، را دلالتی بر عدالت صحابه می‌دانند و می‌گویند که نزول این آیه مربوط به عدالت صحابه است، اما در کتب خود اهل‌سنت علت نزول این آیه چیز دیگری آمده است و حتی خداوند برخی از این صحابه را در همین آیه، به دلیل اشتباه و خصلت‌های بدشان مذمت هم کرده است.

خداوند متعال می‌فرماید: «مسلّماً خداوند رحمت خود را شامل حال پیامبر و مهاجران و انصار، که در زمان عسرت و شدّت از او پیروی کردند، نمود؛ بعد از آنکه نزدیک بود دلهای گروهی از آنها از حقّ منحرف شود سپس خدا توبه آنها را پذیرفت، که او نسبت به آنان مهربان و رحیم است.» برخی این آیه را دلالتی برای عدالت صحابه می‌دانند.

خداوند می‌فرماید: «پیشگامان نخستین از مهاجرین و انصار، و کسانی‌که به نیکی از آن‌ها پیروی کردند، خداوند از آن‌ها خشنود گشت، و آن‌ها نیز از او خشنود شدند و باغ‌هایی از بهشت برای آنان فراهم ساخته، که نهرها از زیر درختانش جاری است؛ جاودانه در آن خواهند ماند.» برخی با استناد به این آیه درصدد اثبات عدالت صحابه هستند، که این‌طور نیست.

در برخی روایات، نسبت به حفظ پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، با احترام به اصحابش امر شده است. از پیامبر نقل شده که فرمود: «من را در حقّ اصحاب و دامادهایم مراعات کنید؛ زیرا کسی که مرا در حقّ آنان حفظ کند، خداوند او را در دنیا و آخرت حفظ خواهد کرد...» حال آیا این حدیث می‌تواند عدالت صحابه را ثابت کند.

برخی از طرفداران یزید، ماجرای دخالت یزید در شهادت امام حسین(ع) را نفی کرده و قائل شده‌اند که یزید دخالتی در این امر نداشته است، و به وصیت نامه‌ی معاویه به یزید استناد کرده‌اند که او امام حسین(ع) را به شهادت نرسانید؛ در جواب می‌گوییم که او التزامی به گوش دادن فرامین پدرش نداشته و خیلی از مواقع، آن‌ها را انجام نداده است.

برخی بر این باورند که آیه‌ی «تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَها ما كَسَبَتْ وَ لَكُمْ ما كَسَبْتُمْ وَ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا كانُوا يَعْمَلُونَ» دلالت بر این می‌کند که دخالت در امور صحابه جائز نیست و نباید هرگز در امور مربوط به آنان مداخله داشت. اما پاسخ: این آیه دلالت بر مقصود کسانی‌که به آن استدلال کرده‌اند، ندارد.

برخی درصدد دفاع از هند، مادر معاویه برآمده و می‌گویند: او در جاهلیت معروف به زناکاری نبوده است...! اما با قرائنی در روایات برخی از بزرگان اهل سنت، دیده می‌شود که هند مادر معاویه فردی بوده که کارهای زشت و ناپسند انجام می‌داده و معروف به زنا بوده است، با این وجود آیا هند مادر معاویه، زن پاک‌دامنی بوده است؟

صفحه‌ها