احکام

موبدان زرتشتی در گذر هزاران سال همواره مروّج خَُوَِیدوده (ازدواج با محارم) بودند. حتی برای مشروعیت بخشیدن به این مسئله توجیهاتی نیز ارائه کردند. در متون تاریخی و ادبی هم مصادیقی فراوان از این موضوع (ازدواج با محارم) وجود دارد، چنانکه اصل این مطلب امری ثابت شده است و هیچ یک از اوستاشناسان و زرتشتی‌پژوهان معتبر و منصف در آن تردیدی ندارند. جالب است بدانیم که موبدان زرتشتی اصرار فراوان داشته اند که بگویند زرتشت خود مروّج خَُوَِیدوده (ازدواج با محارم) و بسیار علاقه‌مند به این امر بود!

مهریه در احوال شخصیه زرتشتیان مقوله ای غیر قابل انکار است. هرچند موبدان امروزی جامعه زرتشتیان در اینکه مهریه را اثبات و رد کنند، اختلاف نظر دارند. برخی می‌گویند مهریه وجود دارد و باید ثبت رسمی شود. اما برخی می‌گویند که نیازی به این موضوع نیست.

مهریه طبق گفته زرتشتیان و طرفداران آنها، وجود ندارد. ولی بر طبق متن قوانین احوال شخصیه زرتشتیان و ماده 29 از این قوانین، مهریه در این آیین وجود دارد. البته مشخص کردن مهریه زمانی است که دو طرف بخواهند از یکدیگر طلاق بگیرند و در ابتدا و زمان ازدواج مهریه مشخص نمی‌شود.

در تقویم و گاهشماری مزدایی سال به دو فصل عمده تقسیم می‌شد. تابستان بزرگ که از آغاز فروردین شروع و تا پایان مهرماه می‌انجامید و هفت ماه بود. زمستان بزرگ که از آغاز آبان ماه تا پایان اسفند دوام داشت و شامل پنجه یا اندرگاه می‌شد. در فصل زمستان بزرگ به موجب کوتاه بودن روزها، هر شبانه روز به جای پنج گاه، به چهار بخش تقسیم می‌شد و یک گاه، یعنی گاه ظهر تا عصر (رپیتوینگاه) حذف شده و در هاونگاه جای می‌گرفت.

ازدواج استقراضی: به معنای درست‌تر قرض دادن زن به دیگران است. نوع خاصی از ازدواج که در عصر ساسانی معمول بوده است، ازدواجی با عنوان زن عاریتی یا ازدواج استقراضی است. در توضیح ابتدایی این ازدواج چنین بیان می‌شود که اختیار موقت زنی به همسری فرد دومی در حالی که در قید ازدواج شوهر دیگری است. در این نوع ازدواج شوهر حق دارد زن اصلی خود را به مرد دیگری بطور موقت به همسری بدهد.

برخی از گفته و مطالبی که در صفحات اجتماعی و دیگر گفته ها بیان می شود، چند همسری را تنها به دین اسلام اختصاص داده اند و آیین زرتشت و تاریخ ایران باستان را از این امر استثنا کرده اند. ولی آیا این امر درست هست و در ایران باستان بحث چند همسری وجود نداشته و تک همسری بوده است؟!

وقتی در آیین زرتشت سخن از روزه می‌شود، موبدان و سخنگویان این آیین در جمع دیگر ادیان و بخصوص مسلمانان بیان می‌دارند که مقوله روزه در آیین زرتشت به مانند دیگر ادیان وجود دارد. جامعه زرتشتیان در توصیف روزه چنین بیان می‌دارند که هر فرد زرتشتی در آیین زرتشت چهار روز هر ماه، باید از خوردن گوشت حیوانات امتناع کند.

بر اساس آمارهای متعددی که پیرامون ابتلا به بیماری MS در آسیا منتشر شده است، زرتشتیان هند، بیشترين درصد مبتلایان به این بیماری را دارند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که شیوع ام‌اس در پارسیان هند نسبت به سایر هندی‌ها بسیار بالاتر است. از مهم‌ترین علل ابتلا به MS نیز می‌توان به «اختلالات ژنتیکی‌»، «کاهش ویتامین دی»، «مصرف دخانیات و مواد مخدر» و «عفونت‌های ویروسی» اشاره کرد.

تعدد زوجات (چندهمسری) و فلسفه آن، امری است که در جای خود بحثی مفصل می‌طلبد. لیکن این مقاله در پی پاسخ‌گویی به این سؤال است که آیا چندهمسری (تعدّد زوجات) در تاریخ زرتشتیگری وجود داشت یا نه؟ امروزه سران جریان باستانگرایی مدعی هستند که در ایران باستان، تعدد زوجات (چندهمسری) مرسوم نبود. برای پاسخ به این ادعا از متن اوستا آغاز می‌کنیم...

در پاسخ به گفتار موبد اردشیر آذرگشسب، نخست ابراز تأسف کنیم از کلام ایشان، چه اینکه تاکنون گمان می‌کردیم ایشان آشنا به دستور زبان اوستایی هستند، شاید هم عامدانه در ترجمه فارسی اوستا دست بردند. ایشان مدعی شدند چون در فقره مذکور، در عبارت «زن و فرزندان»، زن به صورت مفرد آمده، پس در آیین زرتشتی، مردان حق داشتند فقط یک همسر اختیار کنند! اما...

در دین زرتشتی، طلاق وجود دارد و این حق به مردان داده شده است. گفتنی است که در شریعت زرتشتی علاوه بر اینکه حق طلاق به مردان داده شده،‌ بعضاً ازدواج اجباری نیز تأیید شده است. حتی ازدواج اجباری با محارم! اما در فقه اسلامی، مرد حق ندارد که زن خود را در اختیاری دیگران قرار دهد. ازدواج اجباری نیز مورد تأیید شریعت اسلام نیست. همچنین درباره طلاق...

موبدان زرتشتی، مردمان را از گریستن در غم از دست دادنِ عزیزان، نهی کرده و بازمی‌دارند. در حالیکه دستاوردهای نوین علم بشری اثبات می‌کند که گریه سبب آرامش جان آدمی است. اشک ریختن سبب تخلیه‌ی بار سنگین هیجانات عصبی، و در نتیجه موجب تسکین روحی و جسمی انسان می‌شود. در حدیثی از امام صادق (علیه السلام) می‌خوانیم...

در سرزمین من دختران و زنانی هستند که صدای دردها و رنج‌هایشان کمتر به گوش مردمان رسیده است، به ویژه دخترکانی که ناله‌ی پرسوزشان در میان خروش گردبادهای تاریخ شنیده نشد. زمان هرچه پیشتر می‌رود، اندک اندک، صدای آن ناله‌ها از اعماق تاریخ به گوش‌های تشنه‌ی حقیقت می‌رسد، اما هنوز هستند کسانی که وقیحانه در پی خاموش کردن آن ناله‌ها برای همیشه اند، از جمله مبلغین و مروجین زرتشتی‌گری و باستانگرایی با وقاحت تمام، به انکار حقایق می‌کوشند که به راستی خیانتی بزرگ به تاریخ و رنج‌های این ملّت است...

برپایه‌ی زرتشتی‌گری، دفن مردگان و قرار دادن اجساد زیر خاک ممنوع است. بر همین اساس پیروان این آیین از عصر باستان تا چند دهه‌ی پیش، اجساد مردگان را درون دخمه‌ها(در بیابان) و یا بر فراز کوه‌ها رها می‌کردند تا خوراک لاشخورها گردند[1]. در شاهنامه نیز بارها به این رسم اشاره رفته است[2]. جهانگردان بسیاری نیز از این رسم در میان زرتشتیان سخن گفته‌اند...

صفحه‌ها