در جهان طبيعت، روح و بدن به يكديگر نياز مبرم دارند. از آنجا كه روح بر بدن «علاقه تدبيرى» دارد، بدن را از فساد و خرابى باز مى دارد. از طرف ديگر روح در فعاليتهاى خود به بدن نيازمند است و در پرتو اعضا و جوارح بدنى، مى تواند بشنود و ببيند.

امّا گاهى روح، بر اثر كمال و قدرتى كه از ناحيه عبادت و بندگى حق پيدا مى كند، از استخدام بدنى بى نياز مى شود و مى تواند خود را از بدن،« خلع كند».

براى افراد عادى وبالأخص كسانى كه با ديد مادّى، به جهان هستى مى نگرند، تصور اين نوع مطالب دشوار است، ولى بر پويندگان راه حق، اين كار آنچنان آسان است كه هر موقع بخواهند مى توانند خود را «خلع ازبدن» كنند».

ما در دوران زندگى خود شخصيتهايى را ديده ايم كه اين كار براى آنان يك امر عادى بوده و به صورت يك مَلَكه در آمده بود.