حدیث شماره 8
8- عـِدَّةٌ مـِنْ أَصـْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَنْ حُسَيْنِ بْنِ نُعَيْمٍ الصَّحَّافِ قـَالَ قـَالَ أَبـُو عـَبـْدِ اللَّهِ ع أَ تـُحـِبُّ إِخْوَانَكَ يَا حُسَيْنُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ تَنْفَعُ فـُقـَرَاءَهـُمْ قـُلْتُ نَعَمْ قَالَ أَمَا إِنَّهُ يَحِقُّ عَلَيْكَ أَنْ تُحِبَّ مَنْ يُحِبُّ اللَّهُ أَمَا وَ اللَّهِ لَا تَنْفَعُ مـِنـْهـُمْ أَحَداً حَتَّى تُحِبَّهُ أَ تَدْعُوهُمْ إِلَى مَنْزِلِكَ قُلْتُ نَعَمْ مَا آكُلُ إِلَّا وَ مَعِيَ مِنْهُمُ الرَّجُلَانِ وَ الثَّلَاثـَةُ وَ الْأَقـَلُّ وَ الْأَكـْثـَرُ فـَقـَالَ أَبـُو عـَبـْدِ اللَّهِ ع أَمـَا إِنَّ فـَضـْلَهُمْ عَلَيْكَ أَعْظَمُ مِنْ فـَضـْلِكَ عـَلَيـْهـِمْ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ أُطْعِمُهُمْ طَعَامِى وَ أُوطِئُهُمْ رَحْلِى وَ يَكُونُ فَضْلُهُمْ عـَلَيَّ أَعـْظَمَ قَالَ نَعَمْ إِنَّهُمْ إِذَا دَخَلُوا مَنْزِلَكَ دَخَلُوا بِمَغْفِرَتِكَ وَ مَغْفِرَةِ عِيَالِكَ وَ إِذَا خَرَجُوا مِنْ مَنْزِلِكَ خَرَجُوا بِذُنُوبِكَ وَ ذُنُوبِ عِيَالِكَ
اصول كافى ج : 3 ص : 288 رواية : 8
ترجمه روايت شريفه :
حسين بن نعيم صحاف گويد: امام صادق (ع) بمن فرمود: اى حسين برادرانت را دوست دارى ؟ گـفـتـم : آرى ، فرمود: بمستمندانشان سود رسانى ، گفتم : آرى ، فرمود: همانا بر تو لازم است كه دوست داشته باشى كسيرا كه خدايش دوست دارد، همانا بخدا بهيچ يك از آنها سود نرسانى جز آنكه دوستش داشته باشى ، آيا آنها را بمنزلت دعوت مى كنى ؟ گفتم : آرى ، غـذا نـمـى خـورم مگر آنكه دو تن و سه تن يا كمتر و بيشتر از آنها همراهم باشند. امـام صـادق (ع) فـرمود: همانا فضيلت تو بر آنهاست ، عرضكردم : قربانت گردم غذاى خـود را بـا آنـها خورانم و آنها را از روى فرشم نشانم و باز فضيلت آنها بر من بيشتر اسـت ؟! فـرمـود: آرى هـرگـاه بمنزلت درآيند، همراه آمرزش تو و عيالت درآيند، و چون از منزلت بيرون روند با گناه تو و عيالت بيرون روند (گناه را از شما بزدايند).