29- الْحـُسـَيـْنُ بـْنُ أَحـْمـَدَ عـَنْ أَحـْمـَدَ بْنِ هِلَالٍ قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عِيسَى عَنْ خَالِدِ بْنِ نـَجـِيـحٍ عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لَا بُدَّ لِلْغُلَامِ مِنْ غَيْبَةٍ قُلْتُ وَ لِمَ قـَالَ يـَخـَافُ وَ أَوْمـَأَ بـِيـَدِهِ إِلَى بَطْنِهِ وَ هُوَ الْمُنْتَظَرُ وَ هُوَ الَّذِى يَشُكُّ النَّاسُ فِى وِلَادَتِهِ فـَمـِنـْهُمْ مَنْ يَقُولُ حَمْلٌ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ مَاتَ أَبُوهُ وَ لَمْ يُخَلِّفْ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ وُلِدَ قَبْلَ مـَوْتِ أَبـِيـهِ بـِسـَنـَتـَيْنِ قَالَ زُرَارَةُ فَقُلْتُ وَ مَا تَأْمُرُنِى لَوْ أَدْرَكْتُ ذَلِكَ الزَّمَانَ قَالَ ادْعُ اللَّهَ بِهَذَا الدُّعَاءِ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِى نَفْسَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِى نَفْسَكَ لَمْ أَعْرِفْكَ اللَّهُمَّ عـَرِّفـْنـِى نـَبـِيَّكَ فـَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تـُعـَرِّفْنِى نَبِيَّكَ لَمْ أَعْرِفْهُ قَطُّ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِى حُجَّتَكَ فـَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تـُعَرِّفْنِى حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ دِينِى قَالَ أَحْمَدُ بْنُ الْهِلَالِ سَمِعْتُ هَذَا الْحَدِيثَ مُنْذُ سِتٍّ وَ خَمْسِينَ سَنَةً
اصول كافى جلد 2 صفحه 144 روايت 29

ترجمه روايت شريفه :
زرارة بـن اعـيـن گـويـد، امـام صـادق عـليـه السـلام فـرمـود: آن جـوان نـاچـار غـيبت مى كند عـرض كـردم : چرا؟ فرمود: ميترسد ـ و با دست اشاره بشكمش كرد ـ (يعنى مى ترسد او را بـكـشـنـد) و اوسـت كـه چـشـم بـه راهش ‍ باشند و او است كه مردم در ولادتش ترديد مى كنند. بـرخـى گـويـنـد در شـكـم مـادرش بـود (كـه پـدرش مـرد) بـعضى گويند: پدرش مرد و فرزندى نداشت و بعضى گويند: دو سال پيش از وفات پدرش متولد شد.
زراره گـويـد: من عرض كردم : چه دستور مى فرمائى اگر من به آن زمان رسيدم ، فرمود: خدا را با اين دعا بخوان : خدايا خودت را به من بشناسان ، زيرا اگر تو خودت را به من نـشـنـاسانى ، من ترا نخواهم شناخت ، خدايا پيغمبرت را به من بشناسان ، زيرا اگر تو پيغمبرت را به من نشناسانى من هرگز او را نشناسم . خدايا تو حجت را به من بشناسان ، زيـرا اگـر تـو حـجـتـت را بـه مـن نـشـنـاسـانـى از طـريـقـه دينم گمراه مى شوم احمد بن هـلال (كـه بـا دو واسـطـه از زراره نـقـل مـى كـنـد) گـويـد، مـن ايـن حـديـث را 56 سال پيش شنيده ام .

شرح :
مـقـصـود احـمـد بـن هـلال ايـن اسـت كـه مـن ايـن حـديـث را پـنـجـاه سـال پـيـش از ولادت امـام عـصـر عـليـه السـلام شـنـيـده ام پـس احـتـمـال جـعـل و دروغ در آن راه نـدارد و نـيـز اخـبـار مربوط به غيبت آنحضرت و اوصاف و شـمـائلش ‍ پـيـش از ولادت آنـحـضرت در زمان پدر و جدّش و بلكه از زمان پيغمبر اكرم و امـيـرالمؤ منين صلوات اللّه عليهما شيوع داشته و طبق آن بوقوع پيوسته است ، شيوع اين اخبار به حدى بوده كه طايفه كيسانية گفتند: ابن الحنيفه همان امام زمان است كه غايب شده اسـت و طـايـفـه ناووسية و ممطورة نسبت بامام صادق و امام كاظم عليهما السلام اين عقيده را ابداع كردند. و محدثين شيعه اخبار مربوط بامام زمان عليه السلام از پيغمبر اكرم و ائمه هـدى بـه تـرتـيـب نـقـل كـرده و در كـتـب خود آورده اند. يكى از محدثين موثق شيعه حسن بن مـحـبـوب زراد اسـت كـه كـتـاب مـشـهـور و مـعـروف مـشـيـخـة را بـيـش از صـد سـال جـلوتـر از غـيبت نوشته است و اخبار او پس از سالها بدون اختلاف بوقوع پيوسته اسـت و نـيـز از غـيـبت صغرى و كبرى خبر داده و چنانكه خبر داده اتفاق افتاده است (بصفحه 250 ـ 251 مرآت العقول مراجعه شود).