محمد بن عبدالوهاب درباره مسلمانان هم‌عصر خود مي‌گويد: «وكثير من اهل الزمان لا يعرف من الآلهه المعبوده الا هبل ويغوث ويعوق ونسرا واللات والعزي ومناه!! فان جاد فهمه عرف ان المقامات المعبوده اليوم من البشر والشجر والحجر ونحوها مثل شمسان وادريس وابوحديده ونحوهم منها»؛(153) «و بسياري از اهل اين زمان از خدايان پرستيده شده به جز هبل و يغوث و نسر و لات و عزي و منات را نمي‌شناسند. اگر فهم درستي داشتند مي‌فهميدند مقاماتي كه امروز پرستيده مي‌شود، از بشر و درخت و سنگ و نحو اين‌ها از خورشيد و ماه و ادريس و ابوحديده و نحو اين‌ها، از قبيل عبادت همان بت‌ها است.»
وي مي‌گويد: «شرك كفار قريش دون شرك كثير من الناس اليوم»؛(154) «درجه شرك كفار قريش، بسيار پايين‌تر از شرك مردم امروز است.»
او همچنين مي‌گويد: «فاذا علمت هذا وعلمت ما عليه اكثر الناس علمت انهم اعظم كفرا وشركا من المشركين الذين قاتلهم النبي‌صلي الله عليه وآله»؛(155) «هنگامي كه اين مطلب را دانستي و دانستي آنچه را كه اكثر مردم برآنند، مي‌فهمي كه كفر و شرك افراد اين زمان بيشتر از مشركيني است كه پيامبرصلي الله عليه وآله با آنان به قتال پرداخت.»
او در جايي ديگر مي‌گويد: «لانكفر الا من بلغته دعوتنا للحق ووضحت له المحجه وقامت عليه الحجه واصر مستكبرا معاندا، كغالب ما نقاتلهم اليوم يصرون علي ذلك الاشراك ويمتنعون من فعل الواجبات ويتظاهرون بافعال الكباير والمحرمات...»؛(156) «ما تكفير نمي‌كنيم مگر كساني را كه دعوت حق ما به آنان رسيده و برهان و دليل بر آنان واضح شده و حجت بر آنان قايم شده است، ولي در عين حال از روي استكبار و عناد بر عقيده خود اصرار مي‌ورزدند؛ همانند غالب كساني كه ما امروزه با آنان مي‌جنگيم. اين افراد بر شرك ورزيدن خود اصرار دارند و از انجام واجبات امتناع كرده و به افعال محرمات كبيره تظاهر مي‌نمايند...».
مقصود ايشان از شرك ورزيدن، همان تبرك و استغاثه به ارواح اولياي الهي و ديگر امور است كه به خيال وي اين‌ها شرك به حساب مي‌آيند.