پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ در روایتی از قول عایشه نقل شده که می‌گوید پیامبر(ص) سِحر شد و تصور می‌کرد کاری را انجام داده، ولی انجام نداده بود. آخرِ این روایت که چگونگی دفع این سِحر را بیان کرده، چندجور نقل شده است!

اشکال این روایت این است که تنها یکی از همسران پیامبر، این اتفاق را نقل کرده است! روایتی که نتیجه‌اش هم متناقض است و معلوم نیست که این سِحر، چگونه دفع شد!

در یک گزارش آمده است، زنِ یهودی قصد سِحر پیامبر(ص) را با مو و ناخن داشته، اما خداوند، پیامبر(ص) را مطلع کرده و امام علی(ع)، آن وسایل را پیدا کرده و آن زن را به سزایش رسانده! یعنی پیامبر سِحر نشد!

چرا این موضوع اهمیت دارد؟

اگر فرض کنیم پیامبر(ص) سِحر شده و سِحر هم در ایشان أثر کرده، این سؤال پیش می‌آید که در این حال، آیا گفتار و دستورات پیامبر(ص) دیگر اعتبار دارد؟! از کجا بفهمیم کدام دستوراتِ پیامبر(ص) در زمان صحتِ پیامبر(ص) و کدام دستورات، زمان سِحرشدن صادر شده است؟!

اگر هم سِحر بر پیامبر(ص) اثرگذار بوده، یهودیان و دشمنان سرسخت پیامبر، حتماً با سِحر، صدمات ديگری هم به حضرت زده و ایشان متوجه نشده است!!

اما ابن ابی‌الحَدید، از علمای اهل‌سنت، می‌گوید با اینکه علما این روایات را صحیح می‌دانند، اما متکلمین معتقدند پیامبر(ص)، در این مسائل که باعث می‌شود حرفشان دیگر حجت نباشد، معصومَند و سِحر بر حضرت اثرگذار نیست. (یا خدا نمی‌گذارد، پیامبر سحر شود!)