پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ یکی از راویان اهل‌سنت که او را فرد مورد اعتماد می‌دانند و در کتاب صحیح بخاری و صحیح مسلم، که همه روایاتش را صحیح می‌شمارند، اَز او روایت نقل شده، ابراهیم بن سعد، نوه عبدالرحمان بن عوف است!

چون روایاتی که اَز او نقل شده، موافق مذهب اهل‌سنت است، علمای اهل‌سنت، روایاتش را قبول کرده‌اند و حُجَّت دانسته‌اند؛ احتمالاً روایاتِ خاصِ ابراهیم در مورد مَناقِبِ خلفا، دلیلِ جایگاهِ بلند او شده باشد!

نکته اینجاست که در منابع رجالی آمده که ابراهیم به «غِنا و آوازخوانی» علاقه زیادی داشت و حتی فتوا به جواز آن داده بود.

وقتی حدیث‌شناسان ابراهیم را به خاطر این کار ملامت کردَند، قسم خورد که: «از این به بعد، قبل از اینکه حدیث نقل کند، اول کمی آوازخوانی کرده و غِنا گوش می‌دهد، بعد حدیث نقل می‌کند!»

ذهبی کار او را اینگونه توجیه می‌کند که این کار، عادتِ اهلِ مدینه بود!

آقایان اهل‌سنت! چطور از یک راوی که با غِنا و آوازخوانی (که خیلی از مسلمانان گناه می‌دانَند) خودش را برای نقلِ حدیثِ پیامبر آماده می‌کرد، حدیث نقل می‌کنید و روایاتش را می‌پذیرید؟

مگر «عادتِ مردم یک شهر»، مُجَوّز می‌شود معیارهایِ شرعی در اعتماد کردن به راویان را کنار بگذاریم؟!